Albanian

1 Mbi pesëdhjetë vjet më parë, Deklarata Universale e të Drejtave të Njeriut shpallte me guxim dinjitetin e brendshëm dhe të drejtat e barabarta të të gjithë pjesëtarëve të familjes njerëzore. E udhëhequr nga vizioni i barazisë për të gjithë, Deklarata ruante të drejtën themelore të çdo qenieje njerëzore për liri mendimi, ndërgjegjeje e feje.

"Mirëqenia e njerëzimit, paqja dhe siguria e tij janë të paarritshme, në qoftë se e përderisa nuk do të jetë vendosur në mënyrë të patundur uniteti i tij". Këto fjalë profetike, të shqiptuara nga Bahá'u'lláh-u në dhjetëvjeçarët e fundit të shekullit të nëntëmbëdhjetë, kanë qenë injoruar nga udhëheqësit e asaj kohe. Por në dhjetëvjeçarin e fundit të shekullit të njëzetë njerëzimi është bërë gjithnjë e më i vetëdishëm për ndërvarësinë e tij dhe është bindur më në fund se asnjë individ, institucion ose komb nuk mund të jetojë në izolim të plotë nga e tëra.

Edukimi

Edukimi - shkollor, jashtëshkollor dhe ai shkollor jo i detyruar - është pa diskutim rruga më efektive për të formuar vlera, qëndrime, sjellje e zhdërvjelltësi, të cilat bëjnë të mundur që gjërat të funksionojnë efektivisht në një shoqëri botërore të integruar. Prandaj roli i edukimit në stimulimin e zhvillimit shoqëror, veçanërisht të integrimit shoqëror, duhet të trajtohet në mënyrë të qenësishme në Deklaratën dhe, më posaçërisht, në Programin e Veprimit.

Kushtet që rrethojnë familjen rrethojnë

kombin. Ndodhitë në familje janë ndodhi
në jetën e kombit. *

Bahá'í-të i shohin këto shqetësime si shenja të përpjekjeve të njerëzimit në rrugën drejt një epoke të re në zhvillimin e tij kolektiv, një epoke pjekurie. Familja, si njësia më bazë e shoqërisë, duhet që në këtë proces të riformohet e të ripërtërihet sipas të njëjtave parime që po i japin një pamje të re qytetërimit në tërësi.