I

1. Më 1945, themelimi i Kombeve të Bashkuara i dha botës së rraskapitur nga lufta një vizion se ç'ishte e mundur të arrihej në fushën e kooperimit ndërkombëtar dhe vendosi një kriter të ri nëpërmjet të cilit të udhëhiqeshin popujt dhe vendet e ndryshme drejt bashkekzistencës paqësore. Kundrejt skenografisë së luftës më shkatërrimtare në historinë e njerëzimit, krijimi i një organizate botërore për të mbrojtur dinjitetin, të drejtat e barabarta dhe sigurimin e të gjithë popujve e vendeve ishte një vepër e jashtëzakonshme aftësie politike. Gjashtëdhjetë vjet më vonë, çështjet që nxitnin debatin në Konferencën e San Franciskos janë afirmuar sërish: Përse sistemet ekzistuese të qeverisjes nuk garantuan dot sigurimin, mbarëvajtjen dhe mirëqenien e njerëzve në botë? Çfarë përgjegjësish kanë shtetet kundrejt fqinjëve të tyre dhe shtetasve të vet? Çfarë vlerash duhet të udhëheqin narrëdhëniet midis dhe brenda vendeve për të siguruar një të ardhme paqësore?

Çfarë përgjegjësish kanë shtetet kundrejt fqinjëve të tyre dhe shtetasve të vet?

2. Në përpjekjen kolektive për të gjetur përgjigje për këto pyetje po zë vend një paradigmë e re - ajo e natyrës së ndërvarur të sfidave tona dhe të mbarëvajtjes sonë. Qoftë kur fjala është për varfërinë, përhapjen e armëve, rolin e grave, SIDA-n, tregtinë e përbotëshme, fenë, mbrojtjen e mjedisit, mirëqenien e fëmijëve, korrupsionin, apo të drejtat e popullsive minoritare - është e qartë se asnjë prej problemeve me të cilat përballet njerëzimi nuk mund të trajtohet në mënyrë të shkëputur nga njëri-tjetri. Mjegullimi i kufijve kombëtarë përballë krizave globale ka treguar pa pikë dyshimi se organizmi i njerëzimit përfaqëson një të tërë organike.1 Rrjedhojat praktike të kësaj paradigme të ngutshme për reformimin e Kombeve të Bashkuara janë thelbi i kontributit të Komunitetit Ndërkombëtar Bahá'í në 60-vjetorin e këtij organizmi të madhërishëm.2

3. Proceset e reformimit të Kombeve të Bashkuara duhen kuptuar si pjesë e një kursi më të gjerë evolucionar, që nis me forma të hershme të kooperimit ndërkombëtar si Lidhja e Kombeve dhe që çon në nivele gjithnjë e më të larta koherence në administrimin e punëve njerëzore, të lehtësuar nga krijimi i Kombeve të Bashkuara, Deklarata Universale e të Drejtave të Njeriut, shtimi i vazhdueshëm i legjislacionit ndërkombëtar, dalja dhe integrimi i shteteve të reja të pavarura, si dhe krijimi i mekanizmave për kooperimin rajonal e global. Vetëm pesëmbëdhjetë vjetët e fundit kanë parë ngritjen e Organizatës së Tregtisë Botërore, të Gjykatës Ndërkombëtare të Krimeve, krijimin e Bashkimit Afrikan, shtrirjen kuptimplote të Bashkimit Europian, koordinimin global të fushatave të shoqërisë civile, si dhe qartësimin e Objektivave të Zhvillimit të Mijëvjeçarit. - një kuadër i paprecedent zhvillimi globaj që synon çrrënjosjen e varfërisë në mbarë botën. Gjatë këtyre zhvillimeve, përkufizimi i sovranitetit shtetëror - një gur themeli i sistemit modern të marrëdhënieve ndërkombëtare dhe një parim themelor i Kartës së Kombeve të Bashkuara - është bërë objekt i një debati të fuqishëm: Cilat janë caqet e nocioneve tradicionale të sovranitetit? Çfarë përgjegjësish kanë shtetet kundrejt qytetarëve të vet dhe kundrejt njëri-tjetrit? Si të imponohen këto përgjegjësi?3 Edhe pse në mënyrë të pabarabartë e plot kthime prapa, institucionet, lëvizjet dhe diskutimet që kanë dalë dëshmojnë për një shtysë drejt unitetit në punët botërore dhe përbëjnë një prej tipareve gjerësisht të përhapura të organizimit shoqëror të fundit të shekullit të 20-të dhe të viteve të para të mijëvjeçarit të ri.

4. Atëherë pse, megjithë shtimin e theksuar të mekanizmave e të forumeve për kooperim, bota është kaq e ndarë kundër vetvetes? Pse sëmundja universale, që godet marrëdhëniet midis atyre që kanë kultura, bindje, fe, lidhje politike, status ekonomik e gjini të ndryshme? Për t'iu përgjigjur këtyre pyetjeve, ne duhet të shqyrtojmë pa pasione standardet legale, teoritë poltike dhe ekonomike, vlerat dhe formulat fetare që nuk i shërbejnë më mirëqenies së njerëzimit. Përparimi i burrave dhe i djemve në kurriz të grave e të vajzave ka kufizuar rëndë aftësitë krijuese e materiale të komuniteteve për t'u zhvilluar e për të trajtuar problemet e tyre; mospërfillja e minoriteteve kulturore e fetare ka bërë më intensive paragjykimet e vjetraqë i venë popujt e vendet kundër njëri-tjetrit; një nacionalizëm i shfrenuar ka marrë nëpër këmbë të drejtat e mundësitë e shtetasve në vende të tjera; në shtete të dobëta kanë shpërthyer konflikte, paligjshmëri dhe rryma masive refugjatësh; programe të ngushta ekonomike që ngrejnë në qiell mirëqenien materiale shpesh kanë mbytur zhvillimin shoqëror e moral që kërkohet për përdorimin e drejtë e të dobishëm të pasurisë. Kriza të tilla kanë nxjerrë në shesh caqet e mënyrave tradicionale të qeverisjes dhe kanë shtruar para Kombeve të Bashkuara çështjen e pashmangshme të vlerave: cilat vlera janë në gjendje t'i nxjerrin popujt e kombet e botës nga kaosi i interesave dhe ideologjive konkurruese drejt një komuniteti botëror të aftë për të ngulitur parimet e drejtësisë në të gjitha nivelet e shoqërisë njerëzore?

5. Çështja e vlerave dhe lidhja e tyre e pashmangshme me sistemet e fesë e të besimit ka dalë në skenën botërore si çështje e një rëndësie globale të skajshme, të cilën Kombet e Bashkuara nuk mund ta injorojnë. Ndërsa Asambleja e Përgjithshme ka miratuar një numër rezolutash që kanë të bëjnë me rolin e fesë në përkrahjen e paqes dhe bëjnë thirrje për eliminimin e intolerancës fetare,4 ajo përpiqet të rrokë plotësisht si rolin konstruktiv që mund të luajë feja në krijimin e një rendi botëror paqësor, ashtu edhe ndikimin destruktiv që mund të ketë fanatizmi fetar mbi stabilitetin dhe progresin e botës. Një numër gjithnjë e më i madh liderësh e organizmash vendimorë e pranojnë se këto konsiderata duhet të kalojnë nga periferia në qendër të debatit - duke pranuar se ndikimi i madh i dallimeve5 që lidhen me fenë mbi qeverisjen, diplomacinë, të drejtat e njeriut, zhvillimin, nocionet e drejtësisë e të sigurimit kolektiv duhen kuptuar më mirë.6 As liderët politikë e as akademikët nuk e kanë parashikuar një ridalje të tillë aq të përhapur të fesë në sferën publike, dhe as praktika e marrëdhënieve ndërkombëtare nuk ka zhvilluar mjetet konceptuale për trajtimin e fesë në mënyrë të kuptimshme.7 Nocionet tona të trashëguara për fenë si një zë i parëndësishëm e obstruksionist në sferën publike ndërkombëtare nuk ndihmojnë për zgjidhjen e problemeve komplekse që qëndrojnë para liderëve të vendeve të botës. Në të vërtetë, roli i mirëfilltë i fesë në sferën publike është një ndër çështjet më të ngutshme të kohës sonë.

6. Që fetë janë manipuluar e shfrytëzuar për arritjen e qëllimeve të ngushta nuk mund të mohohet. Megjithatë, një analizë e kujdesshme historike tregon se periudhat e përparimit më të madh të qytetërimit botëror kanë qenë ato ku si feja dhe arsyeja janë lejuar të punojnë së bashku, duke u mbështetur në burimet e tërë mendjemprehtësisë e të përvojës njerëzore. Për shembull, në periudhën e kulmit të qytetërimit mysliman, shkencat, filozofia dhe artet lulëzuan; një kulturë e gjallë e të mësuarit shtynte imagjinatën njerëzore drejt kulmesh të reja, duke dhënë, ndër të tjera, bazën matematike për shumë risi teknologjike të kohës së sotme. Ndër qytetërimet e ndryshme të njerëzimit, feja ka dhënë kuadrin për kode morale e standarde legale të reja, të cilat kanë transformuar rajone të gjera të globit nga sisteme të pagdhendura e shpesh anarkike në forma më të sofistikuara qeverisjeje. Gjithsesi, debati i sotëm lidhur me fenë në sferën publike është nxitur nga fjalët dhe veprimet e ithtarëve ekstremë të të dyja palëve - nga ata që e imponojnë ideologjinë e tyre fetare ma anë të forcës, shprehja më e dukshme e së cilës është terrorizmi, - dhe nga ata që mohojnë çdo hapësirë për shprehjet e fesë apo të besimit në sferën publike. Por asnjëri ekstrem nuk përfaqëson shumicën e njerëzimit dhe as përkrah një paqe të qëndrueshme.

7. Në këto rrethana të evolucionit tonë si komunitet botëror, kërkimi i vlerave të përbashkëta - duke kapërcyer përplasjen e ekstremeve - është me rëndësi të dorës së parë për një veprim efektiv. Interesimi duke u udhëhequr vetëm nga konsiderata materiale nuk lejon të vlerësohet deri në ç'shkallë dallimet fetare, ideologjike e kulturore i japin formë diplomacisë dhe vendim-marrjes. Në përpjekjen për të shkuar tej një komuniteti vendesh të lidhura nga marrëdhënie kryesisht ekonomike, drejt një tjetër komuniteti vendesh që kanë përgjegjësi të përbashkëta për mirëqenien dhe sigurinë e njëri-tjetrit, çështja e vlerave duhet të zerë një vend qendror në debatet, të qartësohet e të shprehet hapur. Ndërsa Kombet e Bashkuara vazhdimisht kanë theksuar nevojën për shumanshmëri, vetëm përpjekje të tilla, duke qenë një hap në drejtimin e duhur, nuk përbëjnë një bazë të mjaftueshme për të ndërtuar bashkësi midis vendeve; vetëm bashkëpunimi nuk jep legjitimitet, as siguron rezultate të dobishme për një të mirë më të madhe. Për të përmbushur premtimet e Kartës së Kombeve të Bashkuara, të Deklaratës Universale të të Drejtave të Njeriut dhe të traktateve e rezolutave të mëpasme, nuk nuk mund të kënaqemi më me një tolerancë pasive ndaj botëkuptimeve të njëri-tjetrit; ajo që kërkohet është një kërkim aktiv i atyre vlerave e parimeve morale të përbashkëta që lartësojnë gjendjen e çdo gruaje, burri e fëmije pavarësisht nga raca, klasa, feja apo pikëpamjet politike.

8. Ne themi se rendi botëror që po lind dhe proceset e globalizimit që e përcaktojnë atë duhet të bazohen në parimin e njëshmërisë së njerëzimit. Ky parim, i pranuar dhe i afirmuar si një kuptim i përbashkët, ofron bazën praktike për organizimin e marrëdhënieve midis të gjitha shteteve e vendeve. Lidhja e ndërsjellë gjithnjë e më e dukshme midis zhvillimit, sigurimit dhe të drejtave të njeriut në shkallë botërore konfirmon se paqja dhe mbarëvajtja janë të pandashme - se asnjë të mirë të qëndrueshme nuk mund të ketë për një vend apo komunitet, në qoftë se injorohet e shpërfillet mirëqenia e vendeve si një e tërë. Parimi i njëshmërisë së njerëzimit nuk kërkon të minojë autonominë kombëtare ose të zhdukë shumëllojshmërinë e popujve e të vendeve të botës. Përkundrazi, ai përpiqet të zgjerojë bazën e themeleve ekzistuese të shoqërisë, duke bërë thirrje për një benikëri më të gjerë, për një aspiratë më të madhe nga çdo tjetër që ka frymëzuar gjininë njerëzore. Me të vërtetë, ai siguron shtytjen morale të nevojshme për të rimodeluar institucionet e qeverisjes në pajtim me nevojat e një bote në ndryshim të pandërprerë.

9. Nga mësimet e Besimit Bahá'í ne ofrojmë vizionin e mëposhtëm, për realizimin e të cilit janë të angazhuar komuniteti mbarëbotëror Bahá'í në 191 vende:

"Një komunitet botëror në të cilin të gjitha barrierat ekonomike vazhdimisht janë shembur dhe është njohur përfundimisht ndërvarësia e kapitalit dhe punës; në të cilin zhurma e fanatizmit fetar dhe konfkliktet janë zhdukur përgjithmonë; në të cilin flaka e armiqësisë raciale është shuar përfundimisht; në të cilin një kod i vetëm ligji ndërkombëtar - produkt i gjykimit të matur të përfaqësuesve të federuar botërorë - do të ketë si sanksion të tij ndërhyrjen e menjëhershme e detyruese të forcave të kombinuara të njësive të federuara; dhe më në fund një komunitet botëror në të cilin furia e një nacionalizmi kapriçioz e militant do të jetë shndërruar në një vetëdijë të qëndrueshme të qytetarisë botërore..."8

Cilat janë caqet e nocioneve tradicionale të sovranitetit?

Ne duhet të shqyrtojmë pa pasione standardet legale, teoritë politike dhe ekonomike, vlerat dhe formulat fetare, që nuk mbështesin më mirëqenien e njerëzimit.

Nocionet tona të trashëguara për fenë si një zë i parëndësishëm e obstruksionist në sferën publike ndërkombëtare nuk ndihmojnë për zgjidhjen e problemeve komplekse që qëndrojnë para liderëve të kombeve të botës.

Feja ka dhënë kuadrin për kode morale e standarde legale të reja.

Ndërsa Kombet e Bashkuara vazhdimisht kanë theksuar nevojën për shumanshmëri, vetëm përpjekje të tilla...nuk përbëjnë një bazë të mjaftueshme për të ndërtuar bashkësi midis kombeve.

Parimi i njëshmërisë së njerëzimit ... siguron shtytjen morale të nevojshme për të rimodeluar institucionet e qeverisjes në pajtim me nevojat e një bote në ndryshim të pandërprerë.

II

10. Në dritën e analizës së mësipërme dhe të fushave që shqyrtohen aktualisht nga Kombet e Bashkuara, ne ofrojmë rekomandimet e mëposhtme si hapa konkretë drejt realizimit të një sistemi më të drejtë e më efektiv të Kombeve të Bashkuara. Rekomandimet tona kanë të bëjnë me të drejtat e njeriut dhe sundimin e ligjit, zhvillimin, demokracinë dhe sigurimin kolektiv.

Të drejtat e njeriut dhe sundimi i ligjit

11. Nuk mund të vendoset e të mbahet në këmbë një rend ndërkombëtar efektiv e paqësor nëse ai nuk mbështetet fort në parimet e drejtësisë dhe në sundimin e ligjit. Aderimi në këto parime siguron stabilitetin dhe legjitimitetin e domosdoshëm që kërkohen për të fituar mbështetjen e popujve e të vendeve të cilave ky system ka pëe qëllim t'u shërbejë. Ne ofrojmë rekomandimet e mëposhtme:

Ne u bëjmë thirrje Kombeve të Bashkuara të afirmojnë pa dy kuptime të drejtën e individit për të ndryshuar fenë e tij apo të saj sipas ligjit ndërkombëtar

a. Kërcënimet e rënda që përfaqësojnë ekstremizmi, intoleranca dhe diskriminimi fetar kërkojnë që Kombet e Bashkuara ta trajtojnë këtë çështje hapur e seriozisht. Ne u bëjmë thirrje Kombeve të Bashkuara të afirmojnë pa dy kuptime të drejtën e individit për të ndryshuar fenë e tij apo të saj sipas ligjit ndërkombëtar. Asambleja e Përgjithshme mund t'i kërkojë Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, sipas Nenit 96 të Kartës së Kombeve të Bashkuara, të japë një mendim këshillimor për çështjen e lirisë së fesë apo besimit. Në mënyrë specifike Gjykata mund të pyetet nëse parimi i lirisë së fesë apo besimit ka arritur statusin e jus cogens [të drejtës së detyrueshme], të ligjit zakonor ndërkombëtar, apo thjesht është lënë në interpretimin e çdo shteti. Një sqarim i tillë do të ndihmonte për të zhdukur interpretimet e rreme të kësaj të drejte dhe për t'i dhënë forcë morale dënimit të politikave e praktikave që shkelin parimin e mosdiskriminimit në çshtjet e fesë apo besimit.9

b. Veç reformave strukturore e funksionale në vazhdim të mekanizmit të Kombeve të Bashkuara për të drejtat e njeriut, legjitimiteti i këtij mekanizmi duhet rindërtuar nëpërmjet aderimit konsekuent të tij në parimet më të larta të drejtësisë, duke përfshirë ato që janë shtjelluar në Kartën e Kombeve të Bashkuara dhe në Deklaratën Universale të të Drejtave të Njeriut. Vetëm në këtë mënyrë ai do të sigurojë legjitimitetin dhe besueshmërinë e Shteteve Anëtare dhe të shtetasve të tyre , që kërkohet për ushtrimin e mandatit të tij.

c. Asambleja e Përgjithshme duhet të mendojë për caktimin e një afati kohor të ratifikimit universal të traktateve për të drejtat e njeriut.

d. Zyra e Komisionerit të Lartë të të Drejtave të Njeriut, e mbështetur nga burimet e nevojshme morale, intelektuale e materiale, duhet të bëhet tani flamurtari në fushën e të drejtave të njeriut dhe një mjet efektiv për të lehtësuar vuajtjet e individëve e të grupeve të cilëve u mohohen të drejtat.

 Procedurat e Posaçme duhet të kenë mbështetjen përkatëse buxhetore e administrative, si një prej mjeteve më efektive për mbrojtjen e të drejtave të njeriut. Bashkëpunimi qeveritar me Procedurat e Posaçme nuk duhet të kufizohet vetëm me lejimin e hyrjes në vendin në fjalë, është po aq e rëndësishme të përfshijë shqyrtimin e plotë të rekomandimeve të mëpasme. Këto duhet të reflektohen në dialogjet e ndërsjella aktive midis Referuesit dhe Shteteve Anëtare.

 Sektori i Informimit Publik i Zyrës së Komisionerit të Lartëduhet të zhvillohet, në mënyrë që t'u jepet më shumë përparësi në mediat rezolutave të Komisionit për të Drejtat e Njeriut/Këshillit të të Drejtave të Njeriut, rekomandimeve të Procedurave të Posaçme dhe vërejtjeve përfundimtare të traktatit të organizmave mbikqyrës. Kjo duhet të përfshijë, për shembull, përkthimin e dokumentave në gjuhët kombëtare përkatëse, që atyre t'u jepet më shumë publicitet.

 Zyra e Komisionerit të Lartë, bashkë me Këshillin, duhet të vazhdojë angazhimin e vet të frytshëm me organizata joqeveritare, të cilat qysh në fillim kanë kontribuar pozitivisht si në punën e Zyrës dhe për zhvillimin e aftësisë së organizatave joqeveritare për të ndërvepruar në mënyrë të kuptimshme në këtë kontekst.

Zhvillimi

12. Në thelbin e zhvillimit njerëzor duhet të jetë të kuptuarit se njerëzit janë burime të pazëvendësueshme në një proces të pavarur ndryshimi. Puna është të gjenden metodat që u lejojnë atyre të shprehin plotësisht këtë aftësi në të gjitha dimensionet e saj. Gjithsesi, zhvillimi i përcaktuar nga pikëpamja e disa modeleve të "modernizimit", duket se u referohet pikërisht atyre proceseve, të cilat mbështesin mbisundimin e ambicjeve materiale të njerëzve mbi qëllimet shpirtërore të tyre. Ndërsa duke qenë qëllimi kryesor i zhvillimit njerëzor, kërkimi i një shoqërie shkencore e teknologjikisht moderne duhet t'i bazojë strukturat e veta edukative, ekonomike, politike e kulturore në konceptin e natyrës shpirtërore të qenies njerëzore dhe jo vetëm në nevojat materiale të saj. Ne ofrojmë rekomandimet që vijojnë:

a. Aftësia e njerëzve për të marrë pjesë në krijimin dhe zbatimin e dijes është një komponent thelbësor i zhvillimit njerëzor. Si i tillë, duhet t'i jepet përparësi edukimit të vajzave dhe djemve, grave dhe burrave, për t'u dhënë mundësi të shtrojnë rrugën e zhvillimit të vet dhe ta venë në zbatim dijen e tyre në shërbim të komunitetit më të gjerë. Kombet e Bashkuara duhet të mbajnë parasysh se nga pikëpamja e investimit ekonomik edukimi i vajzave mund të japë frytet më të mëdha nga të gjitha investimet në vendet në zhvillim si përsa u përket përfitimeve private, ashtu edhe pjesëtarëve të familjeve dhe komunitetit më të gjerë.10

b. Ne i nënshtrojmë gjykimit të Kombeve të Bashkuara pesë parime shpirtërore, të cilat mund të shërbejnë si bazë për krijimin e treguesve të zhvillimit njerëzor dhe të përdoren krahas masave ekzistuese të zhvillimit. Këto parime përfshijnë: unitetin në shumëllojshmëri, paanësinë e drejtësinë, barazinë e gjinive, besueshmërinë e udhëheqjen morale, si dhe lirinë e ndërgjegjes, të mendimit e të fesë.11

c. Vendet e pasura të botës kanë detyrimin moral të heqin masat e shtrembëra të eksportit e të tregtisë, që pengojnë futjen në tregun botëror të vendeve që përpiqen të marrin pjesë në të. Konsensusi i Monterrejit, i cili pranon rëndësinë e krijimit të një sistemi tregtie "më të hapur, të bazuar në rregulla, jodiskriminues e të drejtë" është një hap në drejtimin e duhur.12

d. Përkrah reformës në sistemet e tregtisë, vendet duhet të lehtësojnë rrjedhën e punës dhe të merren me ndikimin dehumanizues të trafikimit të personave, që çon në shfrytëzimin ekonomik e seksual të njerëzve që kërkojnë një jetë më të mirë.

Demokracia

13. Ne përshëndesim komunitetin ndërkombëtar për angazhimin e tij ndaj demokracisë dhe ndaj një qeverie të zgjedhur lirisht si një vlerë universale. Megjithatë, standardi i maturisë dhe i kërkimit të së vërtetës i nevojshëm për realizimin e qëllimeve të shtruara nga Kombet e Bashkuara duhet të shkojë tej modeleve të partishmërisë, protestës e kompromisit, që priren t'i vënë vulën e vet diskutimit të tanishëm të punëve njerëzore. Është i nevojshëm një proces konsultativ - në të gjitha nivelete qeverisjes, - në të cilin pjesëmarrësit individualë të përpiqen të kapërcejnë pikëpamjet e tyre respektive, në mënyrë që të veprojnë si pjesëtarë të një organizmi të vetëm që ka interesat e qëllimet e veta. Përmes pjesëmarrjes e unitetit të qëllimit, konsultimi bëhet shprehja vepruese e drejtësisë në punët njerëzore. Pa këtë spirancë parimore, demokracia bëhet pre e ekceseve të individualizmit e nacionalizmit, që gërryen strukturën e komunitetit - si në plan kombëtar dhe botëror.

14. Tej administrimit të çështjeve materiale, qeverisja është një veprimtari morale. Ajo është shprehja e besueshmërisë - përgjegjësia për të mbrojtur pjesëtarët e shtetit social dhe për t'u shërbyer atyre. E me të vërtetë, ushtrimi i demokracisë do të ketë sukses deri në masën që udhëhiqet nga parime morale të cilat janë në harmoni me interesat në zhvillim të një gjinie njerëzore që po arrin me shpejtësi pjekurinë. Këto përfshijnë: besueshmërinë dhe ndershmërinë e nevojshme për të fituar respektin dhe mbështetjen e të qeverisurve; transparencën; konsultimin me ata që preken nga vendimet në të cilat arrihet; vlerësimi objektiv i nevojave dhe aspiratave të komuniteteve të cilave u shërbehet; dhe përdorimi i përshtatshëm i burimeve shkencore e morale.13 Ne ofrojmë rekomandimet e mëposhtme:

a. Për të siguruar legjitimitetin, besimin dhe mbështetjen e nevojshme për realizimin e qëllimeve të saj organizata e Kombeve të Bashkuara duhet të merren me të metat e demokracisë në agjensitë dhe debatet e veta.

b. Debati i vëmendshëm për çështjet e ngutshme të ditës kërkon që Kombet e Bashkuara të zhvillojnë mënyrat për një angazhim konstruktiv e sistematik me organizatat e shoqërisë civile (duke përfshirë organizata biznesi e fetare), si dhe me anëtarë të parlamenteve kombëtare. Marrëdhëniet midis organizatave të shoqërisë civile, parlamentarëve dhe proceseve diplomatike tradicionale të Kombeve të Bashkuara nuk duhet të jenë konkurruese por plotësuese, të bazuara në pranimin se forcat relative të të tre përbërësve janë të nevojshme për vendim-marrjen efektive dhe vënien në jetë më pas. Ne u bëjmë thirrje Kombeve të Bashkuara të shqyrtojnë seriozisht propozimet e parashtruara në Raportin e Ekipit të Personave të Shquar lidhur me Marrëdhëniet Kombet e Bashkuara - Shoqëri Civile.

c. Një demokraci e shëndoshë duhet të bazohet në parimin e barazisë së burrave e grave dhe në njohjen e barabartë të kontributit të tyre për ndërtimin e një shoqërie të drejtë. Në përpjekjet e tyre për të mbështetur demokracinë, Shtetet Anëtare të Kombeve të Bashkuara duhet të punojnë në mënyrë vigjilente për përfshirjen e grave në të gjitha fushat e qeverisjes në vendet e tyre respektive. Ky nuk është privilegj, por një nevojë praktike për arritjen e qëllimeve fisnike e komplekse që qëndrojnë sot para Organizatës.

d. Integrimi i arsyeshëm i grupeve minoritare në proceset demokratike është me rëndësi jetike - si për t'i mbrojtur minoritetet nga abuzimet e së kaluarës dhe për të inkurajuar pjesëmarrjen e përgjegjësinë e tyre për mirëqenien e shoqërisë. Ne u bëjmë thirrje Shteteve Anëtare që në punën e tyre për të mbështetur demokracinë të përpiqen për përfshirjen e plotë të minoriteteve - që u përkasin çfarëdo besimi, race apo klase - në proceset e përcaktimit të qëllimeve e të debatit. Duke qenë se makiazhi i shteteve bëhet gjithnjë e më shumë i paqëndrueshëm e i ndryshëm, asnjë grup kulturor ose fetar nuk mund të pretendojë për një përcaktim të përshtatshëm të interesit kombëtar.

Sigurimi Kolektiv

15. Ne mirëpresim përpjekjet e Kombeve të Bashkuara për të përpunuar një vizion më të gjerë të sigurimit kolektiv, të bazuar në kuptimin e faktit se kërcënimi ndaj njërit është kërcënim ndaj të gjithëve. Besimi Bahá'í parashikon një sistem sigurimi kolektiv brenda kuadrit të një federate botërore, një federate në të cilën kufijt kombëtarë janë të përcaktuar në mënyrë përfundimtare dhe në favor të së cilës të gjitha vendet e botës kanë hequr dorë vullnetarisht nga të gjitha të drejtat për të pasur armatime përveç atyre që shërbejnë për mbajtjen e rendit të brendshëm.16 Duke qenë në dijeni të mungesave serioze të sistemit aktual të sigurimit kolektiv, ne përshëndesim Këshillin e Sigurimit për Rezolutën e tij epokale mbi "Gratë, Paqen dhe Sigurimin"17, e cila njeh për herë të parë në historinë e tij nevojat e grave e të vajzave në situata konfliktuale e paskonfliktuale18, si dhe rolin e tyre të qëndrueshëm në mbështetje të paqes. Ne ofrojmë rekomandimet e mëposhtme:

a. Duke pasur parasysh mangësitë e demokracisë dhe politizimin ngulmues të pandërprerë të Këshillit të Sigurimit, Kombet e Bashkuara duhet të shkojnë në kohën e duhur drejt adoptimit të një procedure që më në fund të çojë në eliminimin e anëtarërisë së përhershme dhe të aplikimit të vetos.19 Krahas reformave procedurale, është i nevojshëm një ndryshim vendimtar në qëndrimet e sjelljet. Shtetet anëtare duhet ta pranojnë se, duke mbajtur vendet e tyre në Këshillin e Sigurimit dhe si nënshkrues të Kartës së Kombeve të Bashkuara, ata kanë detyrimin solemn moral e legal që të veprojnë si përfaqësues të mbarë komunitetit të kombeve e jo si ithtarë të interesave kombëtare të tyre.20

b. Duhet të adoptohet një përkufizim i terrorizmit. Ne jemi dakord me Sekretarin e Përgjithshëm kur ai e karakterizon terrorizmin si çfarëdo veprimi "që synon t'u shkaktojë vdekjen ose dëmtime të rënda trupore civilëve ose jo-ndërluftuesve, me qëllim që të frikësojnë popullsinë ose ta detyrojnë një qeveri apo një organizatë ndërkombëtare të kryejë ose të mos kryejë një veprim të caktuar". Për më tepër, është e domosdoshme që probleme të tilla si terrorizmi të trajtohen me konsekuencë brenda kontekstit të çështjeve të tjera që përçajnë e destabilizojnë shoqërinë.21

c. Ne i bëjmë thirrje Organizatës së Kombeve të Bashkuara të ndërmarrë hapat e nevojshëm për të rritur pjesëmarrjen e grave në të gjitha fushat e vendim-marrjes për zgjidhjen e konflikteve dhe proceset e paqes në nivel lokal, kombëtar e ndërkombëtar, duke përfshirë Zyrën e Operacioneve Paqeruajtëse.22

16. Ne besojmë se detyra e krijimit të një bote paqësore është tani në duart e lidërave të kombeve të botës, për arsye të përgjegjësive kolosale me të cilat ata janë ngarkuar. Sfida me të cilën ata përballen tani është të rivendosin besimin e shtetasve të tyre te vetvetja, te qeveria e tyre dhe te institucionet e rendit ndërkombëtar, duke shfaqur ndershmëri personale, qëllime të sinqerta dhe angazhim të patundur ndaj parimeve më të larta të drejtësisë dhe kërkesave imperative të një bote të uritur për unitet. Paqja e madhe e ëndërruar prej kohësh nga popujt e kombet e botës është tani në dorën tonë.

Shënime

1. Ndërsa Kombet e Bashkuara kanë filluar të njohin formalisht ndërvarësinë e të drejtave të njeriut, të zhvillimit e të sigurimit kolektiv, një perspektivë e tillë tërësore ka pasur jehonë përmes të gjitha kontributeve të organizatave të shoqërisë civile në punën e Kombeve të Bashkuara, si për shembull në konferencat botërore të Kombeve të Bashkuara, duke përfshirë Konferencën për Mjedisin dhe Zhvillimin (1992), Konferencën Botërore për të Drejtat e Njeriut(1993), Konferencën Botërore për Popullsinë dhe Zhvillimin (1994), Konferencën e Katërt Botërore për Gratë (1995), Takimin Botëror të Nivelit të Lartë për Zhvillimin Shoqëror (1995) dhe Konferencën e Kombeve të Bashkuara për Marrëveshjet Njerëzore (1996).

2. Komuniteti Ndërkombëtar Bahá'í, në cilësinë e tij si organizatë ndërkombëtare joqeveritare, është angazhuar në Organizatën e Kombeve të Bashkuara qysh nga konferenca themeluese e saj në vitin 1945. Me rastin e 10-vjetorit të Kombeve të Bashkuara, Komuniteti Ndërkombëtar Bahá'í i paraqiti Sekretarit të Përgjithshëm propozimet e veta për Rishikimin e Kartës, bazuar në pranimin "se sovraniteti real nuk qëndron më në institucionet e shtetit kombëtar sepse kombet janë bërë të ndërvarura; se kriza ekzistuese është morale e shpirtërore si dhe politike; dhe se kriza ekzistuese mund të kapërcehet vetëm duke ndërtuar një rend botëror që të përfaqësojë të gjithë popujt si dhe kombet e njerëzimit". (Bahá'í International Community, "Proposals for Charter Revision Submitted to the United Nations by the Bahá'í International Community [1955]," The Bahá'í World 1954-1963, Vail-Ballou Press, Inc., Binghamton, New York, 1970). Më 1995, Komuniteti Ndërkombëtar Bahá'í lëshoi një deklaratë për 50-vjetorin e Kombeve të Bashkuara, e cila e vinte theksin te prirja drejt ndërvarësisë gjithnjë e më të madhe të njerëzimit dhe paraqiste propozime për përtëritjen e Asamblesë së Përgjithshme, zhvillimin e funksioneve ekzekutive, forcimin e gjykatës botërore, mbështetjen e zhvillimit ekonomik e moral, të të drejtave të njeriut dhe të përparimit të grave (Bahá'í International Community, Turning Point for All Nations, Bahá'í International Community's United Nations Office, New York, 1995). Gjatë tërë historisë së lidhjeve të tij me Kombet e Bashkuara, Komuniteti Ndërkombëtar Bahá'í ka kontribuar me vizionin dhe përvojën e tij npërmjet parashtrimesh që kanë të bëjnë, ndër të tjera, me përparimin e grave, të drejtat e njeriut, mjedisin, mbarëvajtjen botërore dhe zhvillimin ekonomik.

3. Në vitin 2000, në përgjigje të dështimit alarmues të komunitetit botëror për të ndërgyrë, ose për të ndërhyrë në mënyrë efektive, në krizat massive si ato të Somalisë, Bosnjes, Kosovës e Ruandas, Qeveria Kanadeze ngriti një komision për trajtimin e çështjes së aspektit legal, moral, operativ e politik të ndërhyrjes humanitare. Komisioni Ndërkombëtar për Ndërhyrjen dhe Sovranitetin Shtetëror që u krijua i parashtroi gjetjet e tij dhe parimet themelore në një raport të vitit 2001 me titull Përgjegjësitë për të Mbrojtur. Dështimi i përsëritur për të ndërhyrë në mënyrë efektive në krizën e Dajfurit, Sudan, e bëri edhe më të ngutshëm përcaktimin e standardeve legale dhe të normave operative të ndërhyrjes.

4. Për shembull, "Promotion of interreligious dialogue" (A/RES/59/23), "Promotion of religious and cultural understanding, harmony and cooperation" (A/RES/59/142), "Global Agenda for Dialogue Among Civilizations" (A/RES/56/6), "Elimination of all forms of religious intolerance" (A/RES/59/199), dhe raporti i Drejtorit të Përgjithshëm të UNESKO-s në sesionin e 59-të Asamblesë së Përgjithshme "Promotion of religious and cultural understanding, harmony and cooperation" (A/59/201).

5. Këto përfshijnë, ndër të tjera, mësimet dhe interpretimet fetare, pasuesit e feve, krerët fetarë dhe institucionet fetare.

6. Ndërsa një trajtim i hollësishëm del jashtë kufijve të kësaj deklarate, në shembujt e rishfaqjes së fesë si një çështje me rëndësi të madhe politike përfshihen: dhuna në emër të fesë e përhapur gjerësisht; përhapja e fondamentalizmit fetar dhe ndikimi i tij mbi regjimet politike; tensioni në rritje midis fesë dhe politikave shtetërore; sfidat në ngritjen e strukturave qeverisës kombëtare e rajonale të afta të kënaqin kërkesat e grupeve të ndryshme fetare për përfaqësim të paanshëm; integrimi social, politik dhe ekonomik i minoriteteve fetare; përplasjet ndërmjet ligjit fetar dhe civil; ndikimi i fesë në forumet politike ndërkombëtare (p. sh. Konferenca Ndërkombëtare për Popullatën dhe Zhvillimin, Kajro, 1994; Konferenca e Katërt Botërore për Gratë, Pekin, 1995); shkelja e të drejtave të njeriut në emër të fesë, duke përfshirë të drejtën për të ndërruar fenë. Zhvillime të tilla u kundërvihen përpjekjeve në rritje për dialog ndërfetar e kooperim midis liderëve fetarë dhe komuniteteve të tyre; rrjeteve globale mbresëlënëse të organizatave e lëvizjeve bamirëse e humanitare të frymëzuara nga feja, që kërkojnë përqendrimin e vëmendjes rreth aspekteve etike të integrimit ekonomik botëror; trashëgimisë intelektuale e morale të feve në formulimin e parimeve morale (p. sh. etika e luftës së drejtë); dhe aftësisë së feve për të shtyrë individë e grupe drejt vetëmohimit, mospërdorimit të dhunës dhe pajtimit.

7. Disa faktorë kanë ndikuar për flakjen pothuajse të plotë të fesë në konceptet e marrëdhënieve ndërkombëtare. Së pari, shkencat shoqërore janë bazuar në punën e atyre që besonin se feja po i lë vendin mënyrave racionale e shkencore të mendimit, të cilat do të dërrmonin atë që e konsideronin si injorancë e bestytni të shkaktuar nga feja, duke hyrë kështu në një periudhë modernizmi. Së dyti, "jo vetëm që teoria e marrëdhënieve ndërkombëtare (ashtu si dhe shkenca të tjera shoqërore) bazohej në bindjen se feja po tërhiqej nga bota si faktor i rëndësishëm, mund të provohet se konteksti modern i marrëdhënieve midis shteteve mbështetej në parime të qëllimta shekullare. Koncepti modern I shtetit territorial, baza e marrëdhënieve ndërkombëtare moderne, u qartësua nga Traktati I Vestfalisë më 1648", i cili"kishte për qëllim t'I jepte fund Luftës Tridhjetëvjeçare midis shteteve protestante e katolike. Duke vepruar këshut, ai zhvilloi një program të marrëdhënieve midis shteteve, i cili nuk e përfshinte fenë" (Jonathan Fox dhe Shmuel Sandler (2005), Çështja e fesë dhe politika botërore", Terrorizmi dhe dhuna politike, 17:296-298).

8. Shohi Effendi, "Qëllimi i një Rendi të Ri Botëror" [1931], The World Order of Bahá'ulláh (Wilmette, III.: Bahá'í Publishing Trust, 1991).

9. Bahá'í International Community, Freedom to Believe (Bahá'í International Communitys United Nations Office, New York, 2oo5)

10. Sipas Bankës Botërore, përveç që janë më frytdhënëse në punën e tregtisë, gratë e shkolluara kanë familje më të vogla, pak nga fëmijët e tyre vdesin në moshën e foshnjërisë dhe fëmijët që mbijetojnë janë më të shëndetshëm e të edukuar më mirë. Gratë e shkolluara janë të armatosura më mirë për t'u përfshirë në fuqinë punëtore të paguar, gjë që është me rëndësi jetike për mbijetesën e shumë familjeve të kryesuara nga gratë në vendet në zhvillim. Vendet me nivele më të larta të frekuentimit të shkollave nga gratë kanë nivele më të larta prodhimtarie, pjellshmëri më të ulët, vdekshmëri më të ulët të foshnjeve e nënave dhe jetëgjatësi më të madhe sesa vendet që nuk kanë arritur nivele aq të larta frekuentimi të shkollave nga vajzat. (World Bank, "The Benefits of Education for Women" (1993), URL: www.worldbank.org/html/extdr/hnp/hddflash/hcnote/hrnoo2.html)

11. Për një diskutim të hollësishëm shih: Bahá'í International Community, Valuing Spirituality in Development: Initial Considerations Regarding the Creation of Spiritually Based Indicators for Development, a concept paper written for thë World Faiths Development Dialogue, Lamberth Palace, London (The Bahá'í Publishing Trust: London, 1998).

12. The Monterrey Consensus, (a/conf.198/11)

13. Në vitet 80-të dhe 90-të të shekullit të shekullit XX bota njohu një përparim të madh, duke i bërë më të hapura sistemet politike dhe duke zgjeruar liritë politike. Mbi tetëdhjetë vende ndërmorën hapa domethënës drejt demokracisë, dhe sot 140 nga afro 200 vende të botës kanë mbajtur zgjedhje shumëpartiake - më tepër se kurrë më parë. Megjithë këto zhvillime pozitive, Gallup International's Millenium Survey (1999) konstatoi se, nga 50,000 vetë të mbikqyrur në 60 vende, më pak se një e treta mendonin që vendi i tyre qeverisej sipas vullnetit të popullit. Vetëm 1 nga 10 të pyetur tha se qeveria e tyre i përgjigjet vullnetit të popullit.

14. Gjatë pesë viteve të fundit, Organizata e Kombeve të Bashkuara ka krijuar shumë shembuj qeverisjeje rinovuese: Në vitin 2000, Këshilli Ekonomik e Social i Kombeve të Bashkuara krijoi një Forum të Përhershëm për Çështjet e Popullsisë Indigjene, që t'i shërbente Këshillit si një ekip këshillimor për çështjet e popullsisë indigjene që kanë të bëjnë me zhvillimin ekonomik e social, edukimin, shëndetin dhe të drejtat e njeriut, duke kurorëzuar një luftë prej shumë dhjetravjeçarësh të popujve indigjenë për të rifituar qëndrimin brenda komunitetit botëror; në qershor 2005, Asambleja e Përgjithshme - për herë të parë - zhvilloi shkëmbime mendimesh me shoqërinë civile dhe sektorin privat, në të cilat rreth 200 organizata joqeveritare paraqitën pikëpamjet e tyre për reformën e Kombeve të bashkuara, për t'i pasur parasysh Shtetet Anëtare në përgatitjet për Takimin Botëror të Nivelit të Lartë të vitit 2005; po kështu, në qershor 2005, një grup iniciator tripalësh i përbërë prej një grupi bazë Shtetesh Anëtare (Argjentina, Bangladeshi, Ekuadori, Filipinet, Gambia, Gjermania, Indonezia, Irani, Kazakistani, Malajzia, Maroku, Pakistani, Senegali, Spanja, Tailanda dhe Tunizia), shoqëria civile, Organizata Arsimore, Sociale e Kulturore e Kombeve të Bashkuara organizuan një konferencë të titulluar Kooperimi Ndërfetar për Paqen, e cila kishte si qëllim të kontribuonte në Takimin Botëror të Nivelit të Lartë të vitit 2005 lidhur me strategjitë për të mbështetur kooperimin ndërfetar për paqen. Ishte hera e parë që një konferencë organizohej e drejtohej bashkarisht nga Shtete Anëtare, shoqëria civile dhe organizma të Kombeve të Bashkuara që punonin krah për krah. Duke pasur parasysh natyrën sfiduese të çështjes në diskutim, metoda e organizimit që u ndoq dha një model të dobishëm për përpjekje të tilla në të ardhmen. Vlen gjithashtu të vihet në dukje se në vitin 2000 Bashkimit Parlamentar Ndërkombëtar iu akordua statusi i vëzhguesit të përhershëm në Asamblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara, duke vënë në veprim forma të reja kooperimi.

15. Panel of Eminent Persons on UN-Civil Society Relationships, We the Peoples: Civil Society, the UN and Global Governance (United Nations: New York, 2004).

16. Që sistemi të jetë i suksesshëm janë thelbësore uniteti, fuqia, elasticiteti dhe opinioni publik: unitet mendimi e qëllimi midis anëtarëve të përhershëm, fuqi që përfshin përdorimin e forcës së përshtatshme për të siguruar efektshmërinë e sistemit, elasticitet për ta bërë sistemin të aftë të plotësojë nevojat legjitime të mbështetësve të tij të vuajtur, dhe opinion publik universal - të burrave dhe të grave - për të siguruar veprimin kolektiv.

17. Security Council Resolution 1325 (2000).

18. Është tipike që luftërat e konfliktet fare pak dallim kanë bërë midis luftëtarëve e civilëve dhe midis të rriturve e fëmijëve. Por konfliktet e armatosura i prekin gratë dhe vajzat ndryshe nga burrat dhe djemtë. Për shembull, përdhunimi dhe dhuna seksuale që kryhet nga forcat e armatosura, qoftë qeveritare ose të aktorëve të tjerë, duke përfshirë personelin paqeruajtës, shtojnë përhapjen e HIV/SIDA-s dhe të sëmundjeve të tjera që transmetohen seksualisht. Shumë prej viktimave të HIV/SIDA-s në vendet në zhvillim janë gra dhe vajza. Kjo sëmundje lë miliona jetimë, për të cilët në shumicën e rasteve kujdesen gra më të shkuara në moshë..

19. Ndërsa vetoja ka shërbyer shpesh si mbrojtje e rëndësishme kundër maxhoritarizmit shtypës, ajo gjithashtu ka bllokuar veprimin efektiv kundër vendeve që përbëjnë kërcënim për fqinjët e tyre. Një masë e përkohshme mund të përfshinte mospërdorimin e vetos kur votohet për çështje të genocidit ose kërcënimesh të tjera të mëdha për paqen dhe sigurimin ndërkomb-tar.

20. Karta e Kombeve të Bashkuara deklaron se, "për të siguruar një veprim të menjëjershëm e efektiv nga ana e Organizatës së Kombeve të Bashkuara, Anëtarët e saj i ngarkojnë Këshillit të Sigurimit përgjegjësinë parësore të ruajtjes së paqes e të sigurisë dhe janë dakord që në kryerjen e detyrave të tij për këtë përgjegjësi Këshilli i Sigurimit vepron në emër të tyre". (Neni 24).

21. Faktorë të tillë përçarës e destabilizues përfshijnë ndër të tjera: moskryejen e integrimit të arsyeshëm të minoriteteve fetare e etnike nga ana e qeverive; rritjen e mundësisë për të pasur armë; destabilizimin dhe rënien e qeverive; dhe një ndjenjë të përgjithshme krize sociale, politike, ekonomike e kulturore - që kombinohen të gjitha për të krijuar një mjedis i cili mund të nxitë ideologji të dhunshme e radikale të zënë vend e të lulëzojnë.

22. Kjo kërkon vënien në jetë të planit strategjik të veprimit të Sekretarit të Përgjithshëm (A/49/587), që bën thirrje për rritjen e pjesëmarrjes së grave në fushat e vendim-marrjes për zgjidhjen e konflikteve dhe proceset e paqes. Shtetet Anëtare duhet të çojnë deri në fund angazhimet e tyre ndaj legjislacionit ndërkombëtar, duke përfshirë Rezolutën 1325 (2000) të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara.

Bashkëpunimi qeveritar me Procedurat e Posaçme nuk duhet të kufizohet vetëm me lejimin e hyrjes në vendin në fjalë, është po aq e rëndësishme të përfshijë shqyrtimin e plotë të rekomandimeve të mëpasme.

Standardi i maturisë dhe i kërkimit të së vërtetës i nevojshëm për realizimin e qëllimeve të shtruara nga Kombet e Bashkuara duhet të shkojë tej modeleve të partishmërisë, protestës e kompromisit, që priren t'i vënë vulën e vet diskutimit të tanishëm të punëve njerëzore.

Tej administrimit të çështjeve materiale, qeverisja është një veprimtari morale.

Integrimi i kuptimshëm i grupeve minoritare në proceset demokratike është me rëndësi jetike.

Shtetet anëtare duhet ta pranojnë se ... si nënshkrues të Kartës së Kombeve të Bashkuara, ata kanë detyrimin solemn moral e legal që të veprojnë si përfaqësues të mbarë komunitetit të kombeve.

I.

In 1945 schonk de oprichting van de Verenigde Naties een visie aan een oorlogsmoede wereld over wat er mogelijk was in de arena van internationale samenwerking en werden nieuwe normen  vastgesteld om de verschillende volkeren en naties naar een vreedzaam samenleven te leiden. Met op de achtergrond de meest  rampzalige oorlog in de geschiedenis van de mensheid, was de oprichting van een wereldorganisatie voor de bescherming van de waardigheid, gelijke rechten en veiligheid van alle mensen en naties een buitengewoon staaltje van staatsmanschap. Zestig jaar later doen de vragen die zich de Conferentie van San Francisco voordeden, zich opnieuw gelden: Waarom hebben de huidige bestuurssystemen niet kunnen zorgen voor de veiligheid, welvaart en het welzijn van de wereldburgers? Welke verantwoordelijkheden hebben de naties tegenover hun buren en hun burgers? Welke fundamentele waarden zouden de betrekkingen moeten leiden tussen en in de naties om zeker te zijn van een vreedzame toekomst?

In de gezamenlijke poging om antwoorden op deze vragen te vinden raakt een nieuw paradigma ingeburgerd – dat van de onderlinge verbondenheid tussen de aard van onze eisen en onze welvaart. Of het nu gaat om armoede, de proliferatie van wapens, de rol van vrouwen, AIDS, wereldhandel, religie, milieubehoud, het welzijn van kinderen, corruptie, of de rechten van minderheidsgroepen – het is duidelijk dat geen van de problemen die de mensheid het hoofd moet bieden elk afzonderlijk op de juiste manier aangepakt kan worden. Het vervagen van nationale grenzen ondanks de crisistoestanden in de wereld heeft ongetwijfeld aangetoond dat het lichaam van de mensheid een organisch geheel is.[1] De praktische  gevolgtrekkingen van dit verschijnend model voor de hervorming van de Verenigde Naties staan in het middelpunt van de bijdrage van Bahá’í International Community ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van dit verheven lichaam.[2]

Het hervormingsproces van de Verenigde Naties moet gezien worden als deel van een globaal ontwikkelingsproces, te beginnen met de vroegste vormen van internationale samenwerking zoals de Volkerenbond en leiden tot verhoogde niveaus van beginselvastheid bij het besturen van menselijke aangelegenheden, vergemakkelijkt door de oprichting van de Verenigde Naties, de Universele Verklaring van de Mensenrechten, het zich ontwikkelende instituut van internationaal recht, de opkomst en integratie van onlangs onafhankelijk geworden staten, en de werkwijze voor regionale en mondiale samenwerking.  Alleen al de laatste vijftien jaar hebben de oprichting gezien van de Wereldhandelsorganisatie, het Internationaal Strafhof, de Afrikaanse Unie, de significante uitbreiding van de Europese Unie, de mondiale coördinatie bij campagnes in de burgermaatschappij en het verwoorden van de Millenium Development Goals – een  nooit eerder voorgekomen mondiale ontwikkelingsstructuur die bedoeld is om de armoede in de hele wereld uit te bannen. In de loop van deze ontwikkelingen, bleek de definitie van de soevereiniteit van de staat – een hoeksteen van het moderne stelsel van internationale betrekkingen en een basisprincipe van het Handvest van de Verenigde Naties – een onderwerp voor felle discussies: wat zijn de grenzen van de traditionele ideeën over soevereiniteit? Welke verantwoordelijkheden hebben de staten tegenover hun burgers en tegenover elkaar? Hoe moeten dergelijke verantwoordelijkheden uitgevoerd worden?[3]  Hoewel van ongelijke kwaliteit en vol tegenslag geven de zich ontwikkelende instellingen, bewegingen en dialoog blijk van een toenemende  neiging naar eenheid in mondiale zaken en vormen één van de algemeen verspreide kenmerken van sociale organisatie aan het eind van de 20^ste en de beginjaren van het nieuwe millennium.

Waarom is de wereld dan, gezien het dramatische toenemen van technieken en fora voor samenwerking, zo ernstig onderling verdeeld? Waarom dan de wereldomvattende kwelling, die de betrekkingen tussen die van verschillende culturen, overtuigingen, religies, politieke  connecties, economische status en geslacht overvalt? Om deze vragen te beantwoorden moeten we onderzoek doen naar de wettelijk toegestane normen, politieke en economische theorieën, waarden en religieuze formuleringen, die het welzijn van de mensheid niet langer bevorderen. De vooruitgang van mannen en jongens ten koste van vrouwen en meisjes heeft de creatieve en materiële mogelijkheden van gemeenschappen om zich te ontwikkelen en hun problemen aan te pakken ernstig beperkt; het veronachtzamen van culturele en religieuze minderheidsgroepen heeft de oude vooroordelen die mensen en naties tegen elkaar opzetten geïntensiveerd; een onbeteugeld nationalisme heeft de rechten en kansen van burgers in andere landen met voeten getreden; in zwakke staten zijn uitbarstingen van conflicten, wetteloosheid en enorme stromen vluchtelingen; bekrompen economische agenda’s die materiële welvaart prijzen hebben vaak de  sociale en morele ontwikkeling die nodig is voor een rechtvaardig en goed gebruik van rijkdom gesmoord. Dergelijke crises hebben de grenzen van traditionele benaderingen van bestuur blootgelegd en de Verenigde Naties voor de onontkoombare kwestie over waarden geteld; welke waarden zijn geschikt om de naties en de volkeren uit de chaos van strijdige belangen en ideologieën te leiden naar een wereldgemeenschap die in staat is om alle niveaus van de menselijke samenleving te doordringen van de principes van gerechtigheid en eerlijkheid?

De kwestie van waarden en hun onlosmakelijke verbondenheid met religieuze en levens-beschouwelijke systemen is op het wereldtoneel verschenen als een onderwerp van bespreekbaar mondiaal belang, die niet door de Verenigde Naties genegeerd kan worden. Hoewel er in de Algemene Vergadering een aantal resoluties passeerde waarin de rol van religie bij het bevorderen van vrede en de behoefte aan het uitbannen van religieuze  onverdraagzaamheid behandeld werd[4], is het voor deze moeilijk om zowel de constructieve rol die religie kan spelen bij het tot stand brengen van een vreedzame mondiale orde als de destructieve invloed die religieus fanatisme kan hebben op de stabiliteit en vooruitgang van de wereld volledig te begrijpen.  Een groeiend aantal leiders en beraadslagende lichamen erkent dat dergelijke overwegingen van de rand naar de kern van de beraadslaging verplaatst moeten worden – een erkenning die tot volledig  begrip moet leiden van de krachtige invloed van met religie verbonden variabele waarden[5] over regeren, diplomatie, mensenrechten, ontwikkeling,  begrippen over rechtvaardigheid en collectieve veiligheid.[6] Noch de politieke leiders noch academici voorzagen zo’n wijdverbreide heropleving van religie in het publieke circuit en ook leidde de praktijk van internationale betrekkingen niet tot het ontwikkelen van de kennismiddelen om zich op een zinvolle manier met religie bezig te houden.[7] Onze overgeërfde begrippen van religie als een onbelangrijke en hinderlijke stem in het internationale publieke circuit bieden geen hulp bij het oplossen van de complexe problemen waarvoor de leiders van de naties in de wereld staan. In feite is een passende rol voor religie in het publieke circuit er een van de meest urgente kwesties van onze tijd.

Dat religies gemanipuleerd en gebruikt zijn om het uiterste te bereiken kan niet ontkend worden. Toch laat een zorgvuldige historische analyse zien dat de periodes met de grootste vooruitgang in de menselijke beschaving die waren waarin zowel geloof en verstand de kans hadden samen te werken, daarbij puttend uit de hulpbronnen van het totaal aan menselijk inzicht en ervaring. Zo kwamen bijvoorbeeld tijdens het hoogtepunt van de Moslimbeschaving wetenschappen, filosofie en de kunst tot bloei; een levendige cultuur van leren stimuleerde de menselijke verbeelding tot nieuwe hoogten, en legde onder andere de exacte basis voor veel van de hedendaagse technische vernieuwingen. Onder de verscheidene beschavingen van de mensheid, heeft religie in het kader van nieuwe morele codes en wettelijke normen voorzien, die uitgestrekte gebieden van de globe van brute en dikwijls anarchistische systemen in meer beschaafder vormen van bestuur hebben veranderd. Het bestaande debat over religie in het publieke circuit werden echter aan beide kanten  gestuurd door de stemmen en acties van extreme voorstanders –  degenen die hun religieuze ideologie met geweld opleggen, wier zichtbaarste vorm van uitdrukken terrorisme is –  en degenen weigeren dat er in het openbare circuit openlijk uitdrukking wordt gegeven aan geloof of overtuiging uitdrukking wordt gegeven. Toch is geen van beide representatief voor de meerderheid van de mensheid en geen van beide bevordert een blijvende vrede.

Op dit kritieke ogenblik in onze evolutie als mondiale gemeenschap, is het zoeken naar gedeelde waarden – behalve het botsen van uitersten – van het hoogste belang voor doelgerichte actie. Een bezorgdheid voor uitsluitend materiële overwegingen zal er niet in slagen de intensiteit te accepteren waarmee de religieuze, ideologische en culturele grootheden  vorm geven aan diplomatie en besluitvorming. Bij een poging om van een gemeenschap van naties die in de eerste plaats verbonden zijn door economische betrekkingen te komen tot een met gedeelde verantwoordelijkheden voor elkanders welvaart en veiligheid, moet de kwestie van waarden een centrale plaats innemen bij de beraadslagingen, verwoord en nauwkeurig bepaald worden. Hoewel de Verenigde Naties herhaaldelijk de noodzaak voor multilateralisme benadrukt heeft, zullen allen zulke pogingen, hoewel een stap in de goede richting,  geen voldoende basis vormen voor het tot stand brengen van gemeenschappelijkheid tussen naties; samenwerking alleen schenkt geen rechtmatigheid of de verzekering van gunstige resultaten die de bevolking ten goede komen. Om de beloften van het Handvest van de Verenigde Naties, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en daaropvolgende verdragen en resoluties na te komen, kunnen we niet langer tevreden zijn met het passief tolereren van elkaars wereldbeschouwingen; wat nodig is is een actief zoeken naar die gezamenlijke waarden en morele principes, die de situatie van elke vrouw, man en kind, ongeacht ras, klasse, religie of politieke mening zullen verbeteren.

Wij houden staande dat de wereldorde die aan het verschijnen is en het proces van mondialisering dat deze bepaalt, gebaseerd moeten worden op het principe dat de mensheid een eenheid is. Dit principe, aanvaard en bevestigd als een algemeen begrip, voorziet in de praktische basis voor het organiseren van betrekkingen tussen alle staten en naties. Het toenemen van de  onderlinge verbondenheid tussen ontwikkeling, veiligheid en mensenrechten op wereldschaal bevestigt dat vrede en welvaart ondeelbaar zijn – dat het een land of gemeenschap geen blijvend voordeel kan opleveren als de welvaart van de naties als geheel ontkend of veronachtzaamd wordt. Het principe van de eenheid van de mensheid probeert niet de nationale autonomie te ondermijnen of de culturele en intellectuele verscheidenheid van de volkeren en naties der wereld te onderdrukken. Beter gezegd, het probeert de basis van de bestaande stichtingen in de samenleving te verbreden door op te roepen tot een onbevooroordeelde loyaliteit, een groter ambitieus doel dan enig ander dat het mensenras bezield. heeft. Het voorziet inderdaad is de morele stimulans die nodig is om de bestuursinstellingen om te vormen op een manier die  strookt met de behoeften van een steeds veranderende wereld.

Uit de leringen van het Bahá’í-geloof, leggen we u onderstaande visie voor, die door de leden van de bahá’í-gemeenschap in ongeveer 191 naties over de gehele wereld proberen te realiseren..

“Een wereldgemeenschap, waarin alle economische barrières voorgoed zullen zijn opgeheven en de onderlinge afhankelijkheid van kapitaal en arbeid definitief wordt erkend; waarin het getier van godsdienstig fanatisme en strijd voorgoed zal bedaard; waarin de vlam van rassenhaat tenslotte zal zijn gedoofd; waarin een enkele internationale wetgeving – het product van het weloverwogen oordeel van de vertegenwoordigers van de wereldfederatie – als strafmaatregelen de onmiddellijke en dwingende interventie van de gecombineerde legers der federale eenheden zal hebben; tenslotte een wereldgemeenschap waarin de woede van een grillig en strijdvaardig nationalisme zal zijn verandering in een blijvend bewustzijn van wereldburgerschap”[8]

II.

In het licht van de voorafgaande analyse en de reeks die door de Verenigde Naties in beraad wordt gehouden, geven we de volgende aanbevelingen als concrete stappen met betrekking tot de realisatie van een rechtvaardiger en effectiever systeem van de Verenigde Naties. Onze aanbevelingen richten op de rechten van de mens, het primaat van de wet, ontwikkeling, democratie en collectieve veiligheid.

De Rechten van de Mens en het primaat van de Wet

Er kan geen daadkrachtige en vreedzame internationale orde gesticht en gehandhaafd worden tenzij deze stevig gegrondvest is op de principes van gerechtigheid en het primaat van de wet. Een zich neerleggen bij zulke principes levert de vereiste stabiliteit en legitimiteit op die nodig zijn om de steun van de volkeren en naties te winnen die de bedoeling hebben dit systeem toe te passen. Wij geven de volgende aanbevelingen:

a.   De ernstige bedreigingen die religieus extremisme, intolerantie en discriminatie vormen verplichten de Verenigde Naties zich openlijk en serieus met deze kwestie bezig te houden. We doen een beroep op de Verenigde  Naties om het recht van het individu om van zijn of haar religie te veranderen ondubbelzinnig te  bevestigen ingevolge het Internationaal Recht. De Algemene Vergadering kan het Internationaal Gerechtshof, ingevolge Artikel 96 van het Handvest van de Verenigde Naties, verzoeken om advies mening uit te brengen over de kwestie inzake vrijheid van godsdienst of levensovertuiging.

Met name kan het Hof gevraagd worden of het principe van vrijheid van religie of levensovertuiging de status van jus cogens, internationaal gewoonterecht, heeft verworven, of dat het gewoon overgelaten aan elke staat om het te interpreteren. Een dergelijke verduidelijking zou helpen om de misleidende interpretaties van dit recht te elimineren en morele druk verlenen aan de veroordeling van beleidsvormen en praktijken die zich niet houden aan het principe van het niet discrimineren in zaken van religie of levensovertuiging.[9]

2. Naast de structurele en functionele hervormingen van mensenrechtenapparaat van de Verenigde Naties moet de legitimiteit van dit apparaat hersteld worden door de consequente vasthoudendheid ervan aan de hoogste principes van gerechtigheid, inclusief die welke zijn uitgewerkt in het Handvest van de Verenigde Naties en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Alleen op deze manier wordt de redelijkheid en het vertrouwen van de Lidstaten en hun burgers bewerkstelligd die vereist zijn om het mandaat ervan uit te oefenen.

3. De Algemene Vergadering moet overwegen om een tijdpad uit te zetten voor de wereld-omvattende ratificatie van internationale verdragen voor mensenrechten.

4. Het Bureau van de Hoge Commissaris voor de Rechten van de Mens, ondersteund door de vereiste morele, intellectuele en materiële bronnen, moet nu de vaandeldrager worden op het terrein van de mensenrechten en een effectief werktuig bij het verlichten van het lijden van personen en groepen wier rechten hen worden ontzegd.

1.   Als een van de meest effectieve instrumenten voor de bescherming van de mensenrechten, moeten Speciale Procedures voldoende budget en administratieve ondersteuning krijgen. Samenwerking tussen regering en de Speciale Procedures moet niet beperkt blijven tot toelating tot het land in kwestie, maar even belangrijk, moet ook de volledige aandacht voor daaruit voortvloeiende aanbevelingen inhouden. Daarover moet nagedacht worden in de interactieve dialoog tussen de Rapporteur en de Lidstaten.

2. De sectie Voorlichting van het Bureau van de Hoge Commissaris moet uitgebreid worden om het mogelijk te maken dat de resoluties van de Commissie voor de Rechten van de Mens/ Raad voor de Rechten van de Mens, aanbevelingen van de Speciale Procedures en slotopmerkingen van de lichamen die het verdrag doorlichten meer bekendheid krijgen in de media . Dit kan bijvoorbeeld door het vertalen van documenten in de desbetreffende nationale talen inhouden zodat er meer publiciteit kan komen.

3. Het Bureau van de Hoge Commissaris, samen met de Raad, moeten hun vruchtbare engagement met non-gouvernementele organisaties voortzetten, die, vanaf het begin positief heeft bijgedragen aan zowel het werk van het Bureau als aan de ontwikke-ling van het vermogen van non-gouvernementele organisaties om in dit verband betekenis volle interactie te tonen.

Ontwikkeling

De kern van de ontwikkeling van de mensheid moet het inzicht zijn dat mensen onvervangbare hulpbronnen zijn in een veranderingsproces dat in eigen behoeften voorziet. Het is de uitdaging om methodes te vinden die hen de kans geven dit potentieel in al zijn aspecten volledig te laten zien. Ontwikkeling omschreven in termen van bepaalde plannen van ´modernisering`, lijkt echter precies te verwijzen naar die processen, welke de overheersing van de materiële ambities van mensen van hun geestelijke doelen bevorderen. Hoewel de zoektocht naar een wetenschappelijk en technologisch moderne samenleving een centraal doel van de ontwikkeling van de mensheid is, moet deze zijn educatieve, economische, politieke en culturele structuren baseren op het concept van de geestelijke natuur van het menselijk wezen en niet alleen op zijn of haar materiële behoeften  Wij geven hier de volgende aanbevelingen:

1. Het vermogen van mensen om deel te nemen aan het ontwikkelen en toepassen van kennis is een essentieel onderdeel van de ontwikkeling van de mensheid. Daarom moet er prioriteit gegeven worden aan de opleiding van meisjes en jongens, vrouwen en mannen om hen in staat te stellen de weg van hun eigen ontwikkeling uit te stippelen en hun kennis toe te passen in dienst van de grotere gemeenschap. De Verenigde Naties zouden in overweging moeten nemen dat op het punt van  economische investering, de opleiding van meisjes misschien wel het hoogste rendement oplevert van alle investeringen die er zijn in de ontwikkelingslanden daarbij rekening houdend met zowel  persoonlijke voordelen als de winst voor familieleden en de gehele gemeenschap.[10]

2. Wij vragen de Verenigde Naties te overwegen om de vijf geestelijke principes, die als basis kunnen dienen voor het opstellen van richtlijnen voor de ontwikkeling van de mensheid, te gebruiken naast de bestaande maatregelen voor ontwikkeling. Deze principes zijn: eenheid in verscheidenheid, onpartijdigheid en rechtvaardigheid, gelijkwaardigheid van de seksen, betrouwbaarheid en moreel leiderschap en de vrijheid van geweten, denken en religie.[11]

3. De rijke landen in de wereld hebben een morele plicht om storende maatregelen rond export en handel te schrappen die de toelating van landen die problemen hebben met deelname aan de wereldmarkt verbieden. De Monterrey Consensus die het belang erkent van het scheppen van een ‘opener, op regels gebaseerd, niet-discriminerend en rechtvaardig’ handelssysteem is een stap in de goede richting.[12]

4. Naast hervorming van de handelssystemen moeten  landen de toevloed van werk vergemakkelijken en zich bezighouden met de ontmenselijkende invloed van mensenhandel, die leidt tot wijdverbreide economische en seksuele uitbuiting van mensen die een beter leven zoeken.

Democratie

Wij smeken de internationale gemeenschap om democratie en een vrij gekozen regering als een universele waarde te zien. De maatstaf voor bespreking en het zoeken van de waarheid, die vereist is voor de realisatie van doelen  door de Verenigde Naties gesteld, moet de patronen van  partijgeest, protest en compromis die de huidige discussies over menselijke aangelegenheden vaak kenmerken, ver te boven gaan. Waar we behoefte aan hebben is een consultatief proces – op alle niveaus van bestuur – waarbij individuele deelnemers er naar streven verder te reiken dan hun respectieve gezichtspunten, om zo te functioneren als ledematen van een lichaam met eigen belangen en doelen. Door deelname en eenheid in doel, wordt beraadslaging de goedwerkende  uitdrukkingskracht van rechtvaardigheid in menselijke aangelegenheden. .Zonder dit van principes voorziene programma, valt democratie ten prooi aan de buitensporigheden van individualisme en nationalisme, die aan de structuur van de gemeenschap trekken – zowel nationaal als mondiaal.

Naast het besturen van materiële zaken is regeren een morele taak. Het is het tonen van een mandaat -  een verantwoordelijkheid om de leden van de sociale staat te beschermen en te dienen. Het toepassen van democratie zal slagen in zoverre zij wordt bepaald door principes die in harmonie zijn met de zich geleidelijk ontwikkelende belangen van een snel volwassen wordend mensenras.  Deze houden in: betrouwbaarheid en integriteit die nodig zijn om het respect en de steun van de degene die bestuurd worden te winnen; transparantie; beraadslaging met degenen waarvoor de genomen besluiten bedoeld zijn; objectieve vaststelling van behoeften en wensen van de gemeenschappen die men dient; en het juiste gebruik van wetenschappelijke en morele bronnen.[13] Wij doen de volgende aanbevelingen:

1. Om zich te verzekeren van de rechtmatigheid, het vertrouwen en de steun  die nodig zijn voor het realiseren van de doelen, moet de Verenigde Naties de democratische gebreken in zijn eigen afdelingen en overleg aanpakken.

2. Diepgaand overleg over de dringende kwesties van de dag eist van de Verenigde Naties dat er manieren ontwikkeld worden voor de opbouwende en systematische betrokkenheid met de organisaties in de burgermaatschappij (inclusief zakelijke en religieuze organisaties), maar ook leden van nationale parlementen. De betrekking tussen organisaties in de burgermaatschappij, parlementariërs en de gebruikelijke diplomatieke processen van de Verenigde Naties moet er niet een van competitie maar liever een aanvullende, geworteld in de erkenning dat de relatieve krachten van alle drie de samenstellende delen nodig zijn voor doeltreffende besluitvorming en de daarop volgende uitvoering.[14]  Wij verzoeken de Verenigde Naties dringend aan de voorstellen die in het Report of the Panel of Eminent Persons on UN-Civil Society Relations serieus aandacht te schenken.[15]

3. Een gezonde democratie moet gebaseerd zijn op het principe van de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen en gelijke erkenning van hun bijdrage aan de vestiging van een rechtvaardige samenleving. Bij hun inspanningen om democratie te bevorderen moeten de Lidstaten van de Verenigde Naties alert werken aan het meedoen van vrouwen in alle facetten van het bestuur in hun respectieve landen. Dit is geen voorrecht maar een praktische noodzakelijkheid voor het bereiken van de hoogstaande en complexe doelen waarmee de Organisatie thans geconfronteerd wordt.

4. Het zinvol integreren van minderheidsgroepen in democratische processen is van essentieel belang – zowel om de minderheden in bescherming te nemen tegen het misbruiken van het verleden en om hun participatie en verantwoordelijkheid voor het welzijn van de samenleving aan te moedigen. Wij verzoeken de Lidstaten dringend in hun werk de democratie te bevorderen, te streven naar de volledige deelname van minderheden – behorend tot enig geloof, ras of klasse – aan het proces waarin de doelen vastgesteld worden en aan de besprekingen. Aangezien het culturele karakter van staten steeds meer verandert en uiteenlopend wordt, kan geen enkele culturele of religieuze groep aanspraak maken op de geschikte definitie van het nationaal belang. 

Collectieve Veiligheid

We verwelkomen de pogingen van de Verenigde Naties om een bredere visie op collectieve veiligheid onder woorden te brengen, die gebaseerd is op het begrip dat in onze onderling verbonden wereld, een bedreiging van de een de bedreiging van allen is. Het Bahá’í-geloof voorziet in een systeem van collectieve veiligheid binnen de structuur van een mondiale federatie, een federatie waarin nationale grenzen vast bepaald zijn en omwille van wie alle naties van de wereld bereidwillig afstand zullen doen van alle rechten om wapens te behouden behalve voor  het doel om  de interne orde te handhaven.[16] Hoewel bekend met de ernstige tekortkomingen van het huidige systeem van collectieve veiligheid, vragen wij de Veiligheidsraad dringend om zijn Resolutie over “Vrouwen, Vrede en Veiligheid,[17] die een mijlpaal is, omdat daarin voor de eerste keer in de geschiedenis de nood van vrouwen en meisjes tijdens conflicten en in situaties na conflicten[18] en hun voortdurende rol bij het bevorderen van vrede erkend worden.

Wij doen de volgende aanbevelingen:

1. Om zich te richten op het gebrek aan democratie en de aanhoudende politisering van de Veiligheidsraad moet de Verenigde Naties  ten gepaste tijde stappen ondernemen voor het aannemen van een procedure die uiteindelijk het permanente lidmaatschap en de macht van het vetorecht elimineert.[19] Naast procedurele hervormingen, zijn ook een wezenlijke verandering in houding en gedrag noodzakelijk. Lidstaten moeten erkennen dat zij, door het hebben van een zetel in de Veiligheidsraad en als ondertekenaars van het Handvest van de Verenigde Naties, een belangrijke morele en wettelijke verplichting hebben om te handelen als gevolmachtigden van de gehele gemeenschap van naties, niet als pleitbezorgers van hun eigen nationale belangen.[20]

2. Er moet een definitie van terrorisme aangenomen worden. Wij zijn het eens met de Secretaris-Generaal die het terrorisme karakteriseert als om het even welke daad, “die bedoeld is om de dood of ernstig lichamelijk letsel te veroorzaken van burgers of non-combattanten, met het doel een bevolking te intimideren of een Regering of een internationale organisatie te dwingen van een willekeurige handeling af te zien of uit te voeren.” Bovendien, is het noodzakelijk dat problemen zoals terrorisme consequent moeten worden aangepakt in verband met andere kwesties die de samenleving ontwrichten en destabiliseren.[21]

3. Wij vragen de Verenigde Naties met klem de nodige stappen te ondernemen om de deelname van vrouwen uit te breiden op alle niveaus van besluitvorming van conflictoplossing en vredesprocessen, plaatselijk, nationaal; en internationaal, inclusief het Department of Peacekeeping Operations. [22]

Wij zijn van mening dat de taak om een vreedzame wereld stichten berust bij de leiders van de naties in de wereld vanwege de enorme verantwoordelijkheden die zij nu hebben. Het is nu hun uitdaging om het vertrouwen en het geloof van hun burgers te herstellen in henzelf, hun regering en de instellingen van internationaal bestuur door een verklaring van persoonlijke integriteit, oprechtheid in doelstelling en standvastig engagement aan de hoogste principes van rechtvaardigheid en de noodzakelijke eisen van een wereld die hongert naar eenheid. De grote vrede waarnaar de volkeren en naties van de wereld lang hebben uitgekeken ligt nu binnen ons bereik.

I.

Im Jahr 1945 gab die Gründung der Vereinten Nationen einer kriegsmüden Welt eine Vision über das, was in der Arena der internationalen Zusammenarbeit erreicht werden kann. Die Vereinten Nationen setzten einen neuen Maßstab, der die unterschiedlichen Völker und Nationen zu einer friedlichen Koexistenz führen sollte. Vor dem Hintergrund des verhängnisvollsten Krieges in der Geschichte der Menschheit war die Schaffung einer Weltorganisation für den Schutz der Würde, der Gleichberechtigung und der Sicherheit aller Völker und Nationen eine außerordentliche Meisterleistung der Staatskunst. Sechzig Jahre später stellen sich die Fragen, die die Konferenz von San Francisco beschäftigt haben, erneut: Warum sind die derzeitigen Regierungssysteme daran gescheitert, für die Sicherheit, den Wohlstand und das Wohlergehen der Völker der Welt zu sorgen? Welche Verantwortung tragen Nationen gegenüber ihren Nachbarstaaten und ihren Bürgerinnen und Bürgern? Welche grundlegenden Werte sollten die Beziehungen zwischen und innerhalb der Nationen prägen, um eine friedliche Zukunft sicherzustellen?

Bei dem gemeinsamen Bemühen, Antworten auf diese Fragen zu finden, greift ein neues Paradigma – nämlich jenes, das unsere Herausforderungen und unsere Erfolge im Wesentlichen als miteinander verbunden betrachtet. Ob es sich um Armut, die Proliferation von Waffen, die Rolle der Frau, AIDS, Welthandel, Religion, nachhaltigen Umweltschutz, das Wohlergehen der Kinder, Korruption oder die Rechte von Minderheiten handelt – es liegt auf der Hand, dass keines dieser Probleme, denen die Menschheit sich gegenübergestellt sieht, angemessen angegangen werden kann, wenn es von den anderen isoliert betrachtet wird. Die Bedeutungslosigkeit von nationalen Grenzen angesichts der weltweiten Krisen hat zweifellos gezeigt, dass die Gemeinschaft der Menschheit ein organisches Ganzes ist^[i] Die praktischen Folgen dieses hervortretenden Paradigmas auf die Reform der Vereinten Nationen stehen im Mittelpunkt dieses Beitrags der Internationalen Baha'i-Gemeinde aus Anlass des sechzigsten Jahrestages dieser erhabenen Körperschaft^[ii]

Die Neugestaltung der Vereinten Nationen muss als Teil einer umfassenderen, evolutionären Entwicklung verstanden werden, die mit frühen Formen internationaler Zusammenarbeit wie dem Völkerbund beginnt und zu einem zunehmenden Grad an Kohärenz bei der Regelung der Menschheitsthemen führt. Gefördert wurde diese Entwicklung durch die Schaffung der Vereinten Nationen, die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte, das wachsende Völkerrecht, die Bildung und Integration neuer unabhängiger Staaten und die Mechanismen für regionale und weltweite Zusammenarbeit. Allein in den letzten fünfzehn Jahren wurden die Welthandelsorganisation, der Internationale Strafgerichtshof und die Afrikanische Union gegründet. Zudem kam es zu einer bedeutenden Erweiterung der Europäischen Union, einer weltweiten Zusammenarbeit bei Kampagnen der Zivilgesellschaft und der Formulierung der Milleniumsentwicklungsziele — eines nie da gewesenen Rahmenwerks für globale Entwicklung mit dem Ziel, Armut weltweit auszurotten. Im Verlaufe dieser Entwicklungen ist die Definition staatlicher Souveränität — ein Eckstein des modernen Systems internationaler Beziehungen und ein grundlegendes Prinzip der Charta der Vereinten Nationen — als Gegenstand einer lebhaften Debatte ins Blickfeld geraten: Wo sind die Grenzen der traditionellen Vorstellung von Souveränität? Welche Verantwortung tragen Staaten gegenüber ihren Bürgerinnen und Bürgern sowie untereinander? Wie soll das Wahrnehmen dieser Verantwortung forciert werden? ^[iii] Obwohl begleitet von Unwägbarkeiten und Hindernissen, zeugen die neuen Organisationen, Bewegungen und Diskurse von einer zunehmenden Dynamik hin zu einem einheitlichen Denken und Handeln in weltweiten Angelegenheiten. Sie bilden eines der bedeutenden Merkmale sozialer Organisation am Ende des zwanzigsten Jahrhunderts und in den ersten Jahren des neuen Jahrtausends.

Wenn man die rasante Zunahme der Mechanismen und Foren der Zusammenarbeit berücksichtigt, warum ist die Welt dann in sich so tief gespalten? Warum dieses allgemeine Elend, das den Beziehungen zwischen den Angehörigen der verschiedenen Kulturen, Bekenntnisse, Religionen, politischen Zusammenschlüsse, Einkommensgruppen und Geschlechter zusetzt? Um diese Frage zu beantworten, müssen wir nüchtern die rechtlichen Standards, politischen und ökonomischen Theorien, Werte und religiösen Denkweisen untersuchen, die aufgehört haben, das Wohlergehen der Menschen zu fördern. Die Förderung der Männer und Jungen auf Kosten von Frauen und Mädchen hat das kreative und materielle Leistungsvermögen für Entwicklung und Problemlösung von Gemeinschaften stark eingeschränkt. Die Missachtung kultureller und religiöser Minderheiten hat althergebrachte Vorurteile verstärkt, die Völker und Nationen gegeneinander aufbringen; ein ungezügelter Nationalismus hat die Rechte und Chancen von Bürgern anderer Nationen mit Füßen getreten; in schwachen Staaten sind Konflikte, Rechtlosigkeit und massive Flüchtlingsströme ausgebrochen; engstirnige Wirtschaftsprogramme, die materielles Streben verherrlichen, haben häufig die für den gerechten und wohltätigen Gebrauch des Wohlstands nötige moralische und soziale Entwicklung erstickt. Solche Krisen haben die Grenzen eines traditionellen Verständnisses für Regierungshandeln bloßgelegt und die Vereinten Nationen mit der unausweichlichen Frage nach Werten konfrontiert: Welche Werte sind in der Lage, die Nationen und Völker der Welt aus dem Chaos widerstreitender Interessen und Ideologien zu führen – hin zu einer Weltgemeinschaft, die in der Lage ist, die Grundsätze von Gerechtigkeit und Gleichheit auf allen Ebenen der menschlichen Gesellschaft einzuprägen?

Da die Frage nach Werten in internationalen Beziehungen und deren unauflösliche Verbindung mit religiösen Glaubenssystemen auf die Weltbühne getreten ist, können die Vereinten Nationen es sich nicht leisten, diese zu ignorieren. Obgleich die Generalversammlung eine Reihe von Resolutionen verabschiedet hat, die sich mit der Rolle der Religion bei der Förderung des Friedens beschäftigen und zur Beseitigung religiöser Intoleranz aufrufen^[iv], ringt sie dennoch damit, einerseits voll zu erfassen, welche konstruktive Rolle Religionen bei der Errichtung einer friedlichen Weltordnung spielen können, andererseits wie vernichtend die Auswirkungen sind, die religiöser Fanatismus auf die Stabilität und den Fortschritt der Welt haben kann. Eine wachsende Anzahl von Führungspersönlichkeiten und beratenden Institutionen räumen deshalb inzwischen ein, dass diese Überlegungen von der Peripherie ins Zentrum der Debatte gerückt werden müssen. Sie erkennen, dass die volle Wirkung religionsbezogener Variablen^[v] auf das Regierungshandeln, auf Diplomatie, Menschenrechte, Entwicklungsfragen, Gerechtigkeitsvorstellungen und kollektive Sicherheit besser verstanden werden muss. ^[vi] Weder haben die politisch Verantwortlichen noch Akademiker eine derart umfassende Wiederkehr der Religion in der Öffentlichkeit vorhergesehen, geschweige denn, dass aus der Praxis der internationalen Beziehungen geeignete Werkzeuge entwickelt worden sind, um sich der Religion sinnvoll zuwenden zu können. ^[vii] Unsere ererbten Auffassungen von Religion als einer unbedeutenden und eher hinderlichen Stimme in der Öffentlichkeit bieten keine Hilfe bei der Lösung der komplexen Probleme, denen sich die Führer der Nationen der Welt gegenübersehen. Tatsächlich ist die angemessene Rolle der Religion in der Öffentlichkeit eine der drängendsten Angelegenheiten unserer Zeit.

Dass Religionen manipuliert und für das Erreichen engstirniger Ziele benutzt wurden, kann nicht bestritten werden. Eine sorgfältige historische Analyse offenbart jedoch, dass die Perioden größten Fortschritts in der Menschheitskultur diejenigen waren, in denen es Glaube und Vernunft erlaubt war, zusammen zu wirken und aus den gesamten Ressourcen der menschlichen Einsicht und Erfahrung zu schöpfen. So blühten zum Beispiel während der Hochphase der muslimischen Kultur Wissenschaft, Philosophie und Künste auf; eine lebensprühende Lernkultur trieb die menschliche Vorstellung zu neuen Höhen und lieferte unter anderem die mathematische Grundlage für viele der heutigen technologischen Innovationen. Unter den verschiedenartigen Kulturen der Menschheit hat die Religion das Rahmenwerk der Moralkodexe und Rechtsnormen bereitgestellt, das in weiten Regionen brutale und oft anarchische Systeme in kultiviertere Regierungsformen gewandelt hat. Die derzeitige öffentliche Debatte über Religion wurde allerdings von den Stimmen und Taten der Extremisten auf beiden Seiten vorangetrieben — derjenigen, die ihre religiösen Ideologien mit Gewalt aufdrängen und deren sichtbarste Erscheinungsform der Terrorismus ist, und derjenigen, die jeglichen öffentlichen Ausdruck von religiösem Glauben ablehnen. Keines dieser Extreme repräsentiert indessen die Mehrheit der Menschheit und keines fördert einen dauerhaften Frieden.

An diesem Punkt unserer Evolution als globale Gemeinschaft ist die Suche nach gemeinsamen Werten jenseits des Zusammenpralls von Extremen ausschlaggebend für effektives Handeln. Eine Betrachtungsweise unter rein materiellen Gesichtspunkten wird nicht richtig wertschätzen können, in welchem Maße religiöse, ideologische und kulturelle Einflüsse der Diplomatie und Entscheidungsfindung Gestalt geben. Bei dem Versuch, über eine Gemeinschaft von Völkern, die in erster Linie durch Wirtschaftsbeziehungen miteinander verbunden sind, hinaus zu wachsen zu einer Gemeinschaft, die die gegenseitige Verantwortung für Wohlstand und Sicherheit miteinander teilt, muss die Frage der Werte einen zentralen Platz in den Überlegungen einnehmen und klar und deutlich ausgesprochen und offensichtlich gemacht werden. Obwohl die Vereinten Nationen die Notwendigkeit des Multilateralismus wiederholt betont haben, werden solche Bemühungen allein, auch wenn sie ein Schritt in die richtige Richtung sind, keine tragfähige Basis für den Aufbau einer Völkergemeinschaft bilden; bloße Zusammenarbeit verleiht noch keine Legitimation und stellt auch keine guten Ergebnisse für das große Ganze sicher. Um die Versprechen der Charta der Vereinten Nationen, der Allgemeinen Erklärung der Menschenrechte und nachgeordneter Verträge und Resolutionen zu erfüllen, können wir nicht länger mit einer passiven Toleranz gegenüber unseren gegenseitigen Weltanschauungen zufrieden sein; es bedarf einer aktiven Suche nach jenen gemeinsamen Werten und ethischen Prinzipien, die die Lebensumstände jeder Frau, jedes Mannes und jedes Kindes verbessern werden, ungeachtet der Rasse, Klasse, Religion oder politischen Auffassung.

Wir stellen fest, dass die sich herausbildende neue Weltordnung und der sie bestimmende Prozess der Globalisierung auf dem Prinzip der Einheit der Menschheit gegründet sein müssen. Wenn dieses Prinzip als gemeinsames Verständnis akzeptiert und bekräftigt wird, liefert es eine praktikable Grundlage für die Organisation der Beziehungen zwischen den Staaten und Völkern. Der zunehmend sichtbar werdende Zusammenhang zwischen Entwicklung, Sicherheit und Menschenrechten auf globaler Ebene bestätigt, dass Frieden und Wohlstand untrennbar miteinander verbunden sind, dass keiner Nation oder Gemeinschaft ein nachhaltiger Vorteil zuteil werden kann, wenn die Wohlfahrt der Nationen insgesamt ignoriert oder vernachlässigt wird. Mit dem Prinzip der Einheit der Menschheit geht nicht das Bestreben einher, die nationale Autonomie zu untergraben oder die kulturelle und intellektuelle Vielfalt der Völker und Nationen der Welt zu unterdrücken. Vielmehr geht es darum, die Basis der bestehenden Grundlagen der Gesellschaft zu verbreitern, indem es zu einer weiter gefassten Loyalität aufruft – ein Bestreben, das größer ist als jedes andere, das das Menschengeschlecht je beseelt hat. Tatsächlich liefert es die moralische Schwungkraft, die benötigt wird, um die Institutionen und Instrumente des Regierungshandels in einer Art und Weise zu gestalten, die den Bedürfnissen einer sich ständig verändernden Welt gerecht werden.

Aus den Lehren der Baha'i-Religion bieten wir die folgende Vision an, für deren Umsetzung sich die Mitglieder der weltweiten Baha'i-Gemeinde in 191 Ländern engagieren:

„Eine Weltgemeinschaft, in der alle wirtschaftlichen Schranken für immer niedergerissen werden, in der die gegenseitige Abhängigkeit von Kapital und Arbeit ausdrücklich anerkannt wird, in der das Geschrei religiösen Eifers und Streites endgültig verstummt ist, in der die Flamme des Rassenhasses ein für allemal gelöscht ist, deren einheitliches System internationalen Rechts als Ergebnis der wohl überlegten Entscheidung der weltweit vereinigten Volksvertreter durch das sofortige, zwingende Eingreifen der vereinten Streitkräfte der Verbündeten sanktioniert wird; und schließlich: eine Weltgemeinschaft, in der der Sturm eines tollkühn-militanten Nationalismus in ein dauerhaftes Bewusstsein des Weltbürgertums verwandelt ist ...“ ^[viii]

II.

Im Lichte der vorhergehenden Analyse und der Themen, die zurzeit von den Vereinten Nationen erwogen werden, empfehlen wir die folgenden, konkreten Schritte in Richtung eines gerechteren und effektiveren Systems der Vereinten Nationen. Unsere Empfehlungen betreffen Menschenrechte, Rechtsstaatlichkeit, Entwicklungsfragen, Demokratie und kollektive Sicherheit.

Menschenrechte und Rechtsstaatlichkeit

Es kann keine effektive und friedliche internationale Ordnung errichtet und erhalten werden, wenn sie nicht fest auf den Prinzipien von Gerechtigkeit und Rechtsstaatlichkeit gegründet ist. Das Festhalten an solchen Prinzipien liefert die erforderliche Stabilität und Legitimität, um die Unterstützung der Völker und Nationen zu gewinnen, denen das System dienen soll. Wir möchten Folgendes empfehlen:

Die schwerwiegenden Bedrohungen durch religiösen Extremismus, Intoleranz und Diskriminierung machen es erforderlich, dass die Vereinten Nationen diese Fragen offen und ernsthaft angehen. Wir rufen die Vereinten Nationen dazu auf, das Recht des Einzelnen, seine Religion gemäß internationalem Recht wechseln zu können, eindeutig zu bestätigen. Die Generalversammlung soll den Internationalen Gerichtshof dazu auffordern, gemäß Artikel 96 der Charta der Vereinten Nationen ein Rechtsgutachten zur Frage der Freiheit von Religion und Glaube herauszugeben. Insbesondere könnte man den Gerichtshof danach fragen, ob das Prinzip der Religions- und Glaubensfreiheit den Status des internationalen Gewohnheitsrechts jus cogens erreicht hat, oder ob es lediglich der Interpretation jedes einzelnen Staates überlassen ist. Eine solche Klarstellung würde dabei helfen, falsche Interpretationen dieses Rechts zu beseitigen und der Verurteilung von Vorgehensweisen und Praktiken moralisch Nachdruck verleihen, die das Prinzip der Nicht-Diskriminierung in Religions- und Glaubensangelegenheiten verletzen. ^[ix]

Über die derzeitigen Reformen der Struktur und Arbeitsweise des Menschenrechtsschutzsystems der Vereinten Nationen hinaus muss die Legitimität dieses Systems durch konsequentes Festhalten an den höchsten Prinzipien von Gerechtigkeit – einschließlich derjenigen, die in der Charta der Vereinten Nationen und der Allgemeinen Erklärung der Menschenrechte ausgeführt sind – wiederhergestellt werden. Nur so wird das Vertrauen seiner Mitgliedstaaten und deren Bürger sichergestellt werden, die es zur Ausübung seines Mandats benötigt.

Die Generalversammlung sollte darüber nachdenken, einen Zeitplan für die allgemeine Ratifizierung der internationalen Menschenrechts-verträge aufzustellen.

Das Büro der Hochkommissarin für Menschenrechte muss zum Vorkämpfer auf dem Feld der Menschenrechte werden – ausgerüstet mit der erforderlichen Integrität und den intellektuellen und materiellen Ressourcen – und zum effektiven Werkzeug zur Linderung der Leiden Einzelner und Gruppen, deren Rechte verweigert werden.

Als eines der effektivsten Instrumente für den Schutz der Menschenrechte sollten die Special Procedures ein angemessenes Budget und die Unterstützung der Administration bekommen. Die Zusammenarbeit der Regierungen mit den Special Procedures sollte sich nicht auf den Zugang zum jeweiligen Land beschränken. Genauso wichtig ist die vollständige Prüfung der daraus folgenden Empfehlungen. Dies sollte im interaktiven Dialog zwischen den Sonderberichterstattern und den Mitgliedstaaten der Vereinten Nationen zum Ausdruck kommen.

Die Abteilung für Öffentlichkeitsarbeit im Büro der Hochkommissarin sollte ausgebaut werden, damit Resolutionen der Menschenrechtskommission bzw. des Menschenrechtsrates, Empfehlungen der Special Procedures und die abschließenden Bemerkungen der Ausschüsse, die die Einhaltung der Übereinkommen, Pakte und Konventionen überwachen, mehr Beachtung in den Medien geschenkt wird. Dies könnte zum Beispiel die Übersetzung von Dokumenten in die wichtigsten Landessprachen einschließen, um mehr Öffentlichkeit zu erzeugen.

Das Büro der Hochkommissarin sollte zusammen mit dem Menschenrechtsrat seine produktive Zusammenarbeit mit Nicht-Regierungsorganisationen fortsetzen. Diese hat von Anfang an einen positiven Beitrag geleistet — sowohl für die Arbeit des Büros als auch für die Entwicklung der Fähigkeiten von Nicht-Regierungsorganisationen zur sinnvollen Zusammenarbeit in diesem Kontext.

Entwicklungsfragen

Im Zentrum menschlicher Entwicklung muss das Verständnis stehen, dass Menschen einzigartige Ressourcen sind in einem sich selbst tragenden Prozess der Veränderung. Die Herausforderung besteht darin, Methoden zu finden, die ihnen erlauben, dieses Potenzial in vollem Umfang zum Ausdruck zu bringen. Entwicklung, die sich entlang gewisser Vorstellungen der „Modernisierung“ definiert, scheint sich jedoch auf genau solche Prozesse zu beziehen, die der Vorherrschaft materieller Interessen über geistige Ziele Vorschub leistet. Während die Suche nach einer wissenschaftlich und technologisch modernen Gesellschaft ein zentrales Ziel menschlicher Entwicklung ist, muss sie ihre ökonomischen, politischen, kulturellen und Bildungsstrukturen auf der Idee der geistigen Natur des menschlichen Wesens gründen und nicht allein auf ihre materiellen Bedürfnisse. Wir möchten Folgendes empfehlen:

Die Fähigkeit von Menschen, an der Schaffung und Anwendung von Wissen teilzuhaben, ist ein wesentlicher Bestandteil menschlicher Entwicklung. Daher muss der Bildung von Mädchen und Jungen, Frauen und Männern Vorrang eingeräumt werden, um sie in die Lage zu versetzen, ihren eigenen Entwicklungsweg festzulegen und ihr Wissen im Dienst an der Gesellschaft anzuwenden. Die Vereinten Nationen sollten im Sinne eines ökonomischen Investments bedenken, dass die Bildung der Mädchen durchaus den größten Ertrag aller in Entwicklungsländern getätigten Investitionen bringen könnte, wenn man sowohl die persönlichen Vorteile als auch den Nutzen für die Familienmitglieder und die Gesellschaft berücksichtigt. ^[x]

Wir legen den Vereinten Nationen fünf geistige Prinzipien zur Erwägung vor, die als Grundlage für die Formulierung von Indikatoren für menschliche Entwicklung dienen und neben den bestehenden Maßnahmen der Entwicklungspolitik genutzt werden könnten. Diese Prinzipien umfassen: Einheit in Vielfalt, Gerechtigkeit, Gleichwertigkeit der Geschlechter, Vertrauenswürdigkeit und eine an Werte orientierte Führung, sowie die Freiheit des Gewissens, der Gedanken und der Religion. ^[xi]

Die reichen Länder der Welt haben die moralische Pflicht, Maßnahmen abzubauen, die die Export- und Handelsbedingungen verzerren und Länder aussperren, die um die Teilnahme am globalen Markt kämpfen. Der Konsens von Monterrey, der die Bedeutung eines „offeneren, auf Regeln basierenden, nicht-diskriminierenden und gerechten“ Handelssystems anerkennt, ist ein Schritt in die richtige Richtung. ^[xii]

Neben der Reform des Handelssystems müssen die Länder den grenzüberschreitenden Austausch von Arbeitskräften erleichtern und die entmenschlichenden Auswirkungen des Menschenhandels angehen, die zu weit verbreiteter wirtschaftlicher und sexueller Ausbeutung von Menschen führt, die nach einem besseren Leben streben.

Demokratie

Wir loben die internationale Staatengemeinschaft für ihre Verpflichtung auf Demokratie und einer frei gewählten Regierung als universalen Wert. Allerdings muss der Standard für die Überlegungen und die Suche nach Wahrheit, der bei der Realisierung der von den Vereinten Nationen gesetzten Ziele benötigt wird, weit über die üblichen Muster von Parteilichkeit, Protest und Kompromissen hinausgehen, die die heutigen Diskussionen der menschlichen Angelegenheiten üblicherweise kennzeichnen. Es wird ein Beratungsprozess auf allen Regierungsebenen benötigt, bei dem die einzelnen Teilnehmer danach streben, sich über ihre jeweiligen Standpunkte hinaus zu erheben, um als Mitglieder einer Körperschaft zu arbeiten, die ihre eigenen Interessen und Ziele hat. Durch Partizipation und Einheit in den Absichten wird Beratung zum tätigen Ausdruck der Gerechtigkeit in menschlichen Angelegenheiten. Ohne diesen Anker als Grundlage fällt die Demokratie den Exzessen des Individualismus und Nationalismus, die sowohl national als auch global am Gefüge der Gesellschaft zerren, zum Opfer.

Über die Regelung materieller Angelegenheiten hinaus ist Staatsführung in erster Linie eine Übung der Moral. Es ist der Ausdruck einer Treuhänderschaft — einer Verantwortung, die Mitglieder einer verfassten Gesellschaft zu schützen und ihnen zu dienen. Tatsächlich wird die Verwirklichung der Demokratie in dem Maße erfolgreich sein, wie sie von moralischen Prinzipien geleitet wird, die im Einklang mit den sich herausbildenden Interessen einer schnell reifenden Menschheit stehen. Diese umfassen die Vertrauenswürdigkeit und Integrität, die benötigt wird, um den Respekt und die Unterstützung der Regierten zu gewinnen; Transparenz; Beratung mit den von Entscheidungen Betroffenen; objektive Feststellung der Bedürfnisse und Bestrebungen der betroffenen Gemeinden; und der angemessene Gebrauch wissenschaftlicher und moralischer Ressourcen. ^[xiii] Wir möchten Folgendes empfehlen:

Um die Legitimität, Zuversicht und Unterstützung sicherzustellen, die die Organisation der Vereinten Nationen für die Realisierung ihrer Ziele benötigt, muss sie sich den demokratischen Defiziten in ihren eigenen Organen und Beratungen zuwenden.

Eine eingehende Beratung der drängenden Probleme unserer Zeit erfordert es, dass die Organisation der Vereinten Nationen Verfahrensweisen entwickelt, um Organisationen der Zivilgesellschaft, einschließlich wirtschaftliche und religiöse Organisationen, ebenso konstruktiv und systematisch einzubinden, wie die Mitglieder nationaler Parlamente. Das Verhältnis zwischen Organisationen der Zivilgesellschaft, Parlamentariern und traditionellen diplomatischen Prozessen der Vereinten Nationen sollte kein Wettbewerb sein, sondern sie sollen sich vielmehr gegenseitig ergänzen. Dieses Verhältnis soll auf der Erkenntnis gründen, dass die relativen Stärken aller drei Komponenten für eine effektive Entscheidungsfindung und die spätere Umsetzung dieser Entscheidungen benötigt wird. ^[xiv] Wir drängen die Vereinten Nationen dazu, den im Bericht des Panel of Eminent Persons gemachten Vorschlägen hinsichtlich der Beziehungen der UNO zur Zivilgesellschaft^[xv] ernsthaft Beachtung zu schenken.

Eine gesunde Demokratie muss sich auf dem Prinzip der Gleichheit von Mann und Frau und der gleich großen Anerkennung ihres jeweiligen Beitrags zur Errichtung einer gerechten Gesellschaft gründen. Bei ihren Bemühungen zur Förderung der Demokratie müssen die Mitgliedstaaten der Vereinten Nationen in ihren jeweiligen Ländern wachsam auf die Einbeziehung von Frauen in allen Facetten der Regierungsarbeit hinwirken. Dies ist kein Privileg, sondern eine praktische Notwendigkeit zur Erreichung der hochgesteckten und komplexen Ziele, die noch von den Vereinten Nationen zu erreichen sind.

Die besondere Berücksichtigung von Minderheiten in demokratischen Prozessen ist von entscheidender Bedeutung — sowohl um Minderheiten vor den Misshandlungen der Vergangenheit zu schützen, als auch, um sie zur Teilhabe und zur Übernahme von Verantwortung für das Wohlergehen der Gesellschaft zu ermutigen. Wir drängen die Mitgliedsstaaten, bei ihrer Arbeit für die Förderung der Demokratie danach zu streben, die Minderheiten — Angehörige aller Glaubensrichtungen, Rassen oder Klassen — in den Prozess der Zielsetzung und der Beratung vollständig einzubeziehen. Da die kulturelle Zusammensetzung von Staaten immer veränderlicher und vielfältiger wird, kann keine kulturelle oder religiöse Gruppe für sich beanspruchen, nationale Interessen angemessen zu definieren.

Kollektive Sicherheit

Wir begrüßen die Bemühungen der Vereinten Nationen, eine umfassendere Vision kollektiver Sicherheit zu formulieren. Sie beruht auf dem Verständnis, dass in unserer miteinander verflochtenen Welt die Bedrohung eines Mitglieds eine Bedrohung für alle darstellt. Die Baha'i-Religion stellt sich ein System kollektiver Sicherheit im Rahmen einer globalen bundesstaatlichen Staatsordnung vor, eines Staatenbundes, in dem nationale Grenzen abschließend festgelegt wurden und zu dessen Gunsten alle Nationen der Welt freiwillig ihr Recht auf Bewaffnung – außer zur Aufrechterhaltung der inneren Ordnung – abgetreten haben. ^[xvi] Während wir uns der schwerwiegenden Mängel des gegenwärtigen Systems kollektiver Sicherheit bewusst sind, beglückwünschen wir den Sicherheitsrat für seine Resolution über „Frauen, Frieden und Sicherheit“ ^[xvii], die einen Meilenstein darstellt, weil sie zum ersten Mal in der Geschichte die Bedürfnisse von Frauen und Mädchen in Kriegs- und Nachkriegssituationen^[xviii] und ihre Rolle bei der Förderung des Friedens anerkennt. Wir möchten Folgendes empfehlen:

Um die demokratischen Defizite und die unerbittliche Politisierung des Sicherheitsrats anzugehen, müssen die Vereinten Nationen rechtzeitig Maßnahmen ergreifen, um letztendlich die Einrichtungen der ständigen Sitze und des Vetorechts zu beseitigen. ^[xix] Neben den Verfahrensreformen bedarf es eines entscheidenden Wandels in der Einstellung und im Verhalten. Die Mitgliedstaaten müssen anerkennen, dass sie, wenn sie einen Sitz im Sicherheitsrat einnehmen, als Unterzeichner der Charta der Vereinten Nationen gewichtige moralische und rechtliche Verpflichtungen haben, als Treuhänder für die gesamte Völkergemeinschaft handeln und nicht als Anwälte nationaler Interessen. ^[xx]

Es muss eine Definition über Terrorismus angenommen werden. Wir stimmen dem Generalsekretär zu, wenn er Terrorismus als jede Handlung bezeichnet, „die beabsichtigt, Tod oder schwere Körperverletzung an Zivilisten und Nichtkombatanten zu verursachen, in der Absicht, eine Bevölkerung einzuschüchtern oder eine Regierung oder eine internationale Organisation zu nötigen, eine Handlung auszuführen oder zu unterlassen.“ Darüber hinaus ist es unbedingt erforderlich, dass Probleme wie Terrorismus beständig im Kontext anderer Fragen angegangen werden, die die Gesellschaft spalten oder destabilisieren. ^[xxi]

Wir drängen die Vereinten Nationen dazu, die nötigen Schritte zu unternehmen, um Frauen auf allen Ebenen – lokal, national, international – und auch im Department of Peacekeeping Operations an der Entscheidungsfindung bei Konfliktlösungen und Friedens-prozessen teilhaben zu lassen. ^[xxii]

Wir glauben, dass die Aufgabe, eine friedliche Welt zu schaffen, jetzt in den Händen der Führer der Nationen liegt, aufgrund der enormen Verantwortung, die ihnen anvertraut worden ist. Jetzt liegt vor ihnen die Herausforderung, das Vertrauen und die Zuversicht ihrer Bürger in sich selbst, ihre Regierungen und die Institutionen der internationalen Ordnung wiederherzustellen – durch persönliche Integrität, aufrichtige Absichten, der konsequenten Verpflichtung auf die höchsten Maßstäbe der Gerechtigkeit und durch das zwingende Gebot einer Welt, die nach Einheit hungert. Der große Friede, den die Völker und Nationen der Welt seit langer Zeit erwartet haben, liegt deutlich in Reichweite.

^[i] Während die Vereinten Nationen begonnen haben, die Wechselwirkung von Menschenrechten, Entwicklungsfragen und kollektiver Sicherheit formal anzuerkennen, zog sich diese holistische Perspektive durch alle Beiträge der Nichtregierungsorganisationen für die Organisation der Vereinten Nationen, so zum Beispiel bei den weltweiten Konferenzen der Vereinten Nationen wie der Konferenz für Umwelt und Entwicklung (1992), der Weltkonferenz für Menschenrechte (1993), der Weltkonferenz für Bevölkerungsentwicklung (1994), der vierten Weltfrauenkonferenz (1995), dem Weltgipfel für soziale Entwicklung (1995) und der Konferenz der Vereinten Nationen für Wohn- und Siedlungswesen (1996)

^[ii] Die Internationale Baha'i-Gemeinde ist als Nichtregierungsorganisation seit der Gründungskonferenz im Jahr 1945 aktiv mit den Vereinten Nationen verbunden. Bereits aus Anlass des zehnten Jahrestages der Vereinten Nationen hatte die Internationale Baha'i-Gemeinde Vorschläge für eine Überarbeitung der UN-Charta an den Generalsekretär übermittelt. Die Vorschläge zur Reform fußten auf der Erkenntnis, dass „wahre Souveränität nicht länger den nationalstaatlichen Institutionen übertragen ist, denn die Nationen befinden sich nun in gegenseitiger Abhängigkeit; dass die gegenwärtige Krise sowohl moralisch und geistig als auch politisch ist; dass die gegenwärtige Krise nur durch die Schaffung einer Weltordnung überwunden werden kann, die sowohl alle Völker wie auch alle Nationen der Menschheit repräsentiert.“ (Internationale Baha'i-Gemeinde, „Proposals for Charter Revision Submitted to the United Nations by the Baha'i International Community [1955]“, The Baha'i-World 1954 – 1963, Vail–Ballou Press, Inc., Binghampton, New York, 1970). Im Jahr 1995 gab die Internationale Baha'i-Gemeinde zum fünfzigsten Jahrestag der Vereinten Nationen eine Stellungnahme heraus, die die Entwicklung einer ständig zunehmenden gegenseitigen Abhängigkeit der Menschheit hervorhob und Vorschläge zur Neubelebung der Generalversammlung, zum Ausbau der Exekutive, zur Stärkung des Internationalen Strafgerichtshofes, und zur Förderung der wirtschaftlichen und moralischen Entwicklung, der Menschenrechte und den Fortschritt der Frauen präsentierte (Internationale Baha'i-Gemeinde, Wendezeit für die Nationen, Büro für Öffentlichkeitsarbeit der Internationalen Baha'i-Gemeinde, Baha'i-Verlag, Hofheim 1996). Während der gesamten Geschichte ihrer Beziehung zu den Vereinten Nationen hat die Internationale Baha'i-Gemeinde ihre Visionen und Erfahrungen in Form von Stellungnahmen mitgeteilt, in denen es unter anderem um die Förderung der Frauen sowie um Menschenrechte, nachhaltigen Umweltschutz, globalen Wohlstand und wirtschaftliche Entwicklung ging.

^[iii] Im Jahre 2000 hat die kanadische Regierung als Antwort auf das erschreckende Versagen der internationalen Staatengemeinschaft, in schwerwiegenden Krisen wie in Somalia, Bosnien, Ruanda und im Kosovo zu intervenieren oder besser: wirksam zu intervenieren, eine Kommission einberufen, die sich Fragen der rechtlichen, ethischen, technischen und politischen Dimensionen humanitärer Interventionen widmet. Die daraus entstandene International Commission on Intervention and State Sovereignty hat ihre Ergebnisse im Jahr 2001 in einem Bericht mit dem Titel Responsibility to Protect veröffentlicht. Das wiederholte Scheitern einer wirksamen Intervention der internationalen Staatengemeinschaft in Darfur (Sudan) hat einer Definition rechtlicher Standards und technischer Normen für humanitäre Interventionen sogar noch mehr Dringlichkeit verliehen.

^[iv] Zum Beispiel "Promotion of interreligious dialogue" (A/RES/59/23), "Promotion of religious and cultural understanding, harmony and cooperation" (A/RES/59/142), "Global Agenda for Dialogue Among Civilizations" (A/RES/56/6), "Elimination of all forms of religious intolerance" (A/RES/59/199) sowie der Bericht des UNESCO-Generaldirektors an die 59. Sitzung der UN-Generalversammlung (A/59/201) "Promotion of religious and cultural understanding, harmony and cooperation" (A/RES/58/128).

^[v] Dies sind unter anderem religiöse Lehren und ihre Interpretationen, die Anhänger von Religionen, ihre religiösen Führer und Institutionen.

^[vi] Eine detaillierte Beschreibung würde über den Rahmen dieser Darstellung hinausreichen, jedoch können als Beispiele für das Wiederaufleben der Religion als Angelegenheit höchster politischer Dringlichkeit angefügt werden: die weite Verbreitung von Gewalt im Namen der Religion; die Ausbreitung von religiösem Fundamentalismus und seine Auswirkungen auf die politischen Systeme; die zunehmenden Spannungen zwischen Religionen und den Politikinhalten eines Staates; die Herausforderungen beim Gestalten nationaler und regionaler Regierungsstrukturen, die in der Lage sind, den Forderungen nach fairer Repräsentation der verschiedenen Religionsgemeinschaften entgegen zu kommen; die soziale, politische und wirtschaftliche Integration von religiösen Minderheiten; Unvereinbarkeiten zwischen religiösem Recht und Zivilrecht; der Einfluss der Religion auf internationale Politikforen – zum Beispiel auf die Internationale Konferenz für Bevölkerung und Entwicklung in Kairo, 1994, oder die Vierte Weltfrauenkonferenz in Peking, 1995 –; und schließlich die Verletzung von Menschenrechten im Namen der Religion, einschließlich des Rechts, die Religion zu wechseln. Solchen Entwicklungen stehen die zunehmenden Bemühungen um einen interreligiösen Dialog und die Zusammenarbeit zwischen den religiösen Führern und ihren Gemeinden gegenüber, die beeindruckenden globalen Netzwerke religiös inspirierter humanitärer und wohltätiger Organisationen und Bewegungen, die die Aufmerksamkeit auf die ethischen Dimensionen globaler wirtschaftlicher Integration lenken, das intellektuelle und moralische Vermächtnis in der Artikulation moralischer Prinzipien (wie zum Beispiel die Ethik des „gerechten Krieges“) sowie die Fähigkeit von Religionen, Einzelne und Gruppen zu Selbstlosigkeit, Gewaltlosigkeit und Versöhnung zu motivieren.

^[vii] Mehrere Faktoren haben zur fast völligen Ausklammerung der Religion in den Theorien internationaler Beziehungen geführt. Erstens basierten die Sozialwissenschaften auf Werken, deren Autoren glaubten, dass Religion vernunftmäßigen und wissenschaftlichen Denkweisen Platz machen würde, um so die ihrer Ansicht nach durch sie verursachte Unwissenheit und Aberglauben auszumerzen und so in eine Periode der Modernität überzuleiten. Zweitens „war nicht nur die Theorie internationaler Beziehungen (so wie andere Sozialwissenschaften) auf dem Glauben gegründet, dass Religion als wichtiger Faktor aus der Welt verschwindet. Man kann sagen, dass der moderne Kontext für die Beziehungen zwischen Staaten auf bewusst säkularen Prinzipien beruhte. Die moderne Idee vom Territorialstaat – die Grundlage moderner internationaler Beziehungen – wurde 1648 im Westfälischen Frieden zum Ausdruck gebracht“, der „dazu bestimmt war, den Dreißigjährigen Krieg zwischen protestantischen und katholischen Staaten zu beenden. Dabei entwickelte er eine Ausrichtung für zwischenstaatliche Beziehungen, bei der Religion keine Rolle spielte.“ (Jonathan Fox und Shmuel Sandler (2005), „The Question of Religion and Politics“, Terrorism and Political Violence, 17:296-298).

^[viii] Shoghi Effendi, „Das Ziel: die neue Weltordnung“ (1931), Die Weltordnung Bahá’u’lláhs, 3:7

^[ix] Internationale Baha'i-Gemeinde, Freedom to Believe (Vertretung der Internationalen Baha'i-Gemeinde bei den Vereinten Nationen, New York 2005)

^[x] Abgesehen davon, dass sie auf dem Arbeitsmarkt produktiver sind, haben gebildete Frauen nach Aussagen der Weltbank kleinere Familien, ihre Kinder sterben weniger häufig im frühen Kindesalter und die überlebenden Kinder sind gesünder und besser ausgebildet. Gebildete Frauen sind darüber hinaus besser gerüstet, eine bezahlte Arbeit aufzunehmen, was für das Überleben vieler Haushalte mit weiblichem Familienvorstand in Entwicklungsländern wesentlich ist. In Ländern mit höherem Mädchenanteil unter Schülern zeigt sich eine höhere wirtschaftliche Produktivität, eine niedrigere Fruchtbarkeit, eine niedrigere Kinder- und Müttersterblichkeit und eine höhere Lebenserwartung als in Ländern, die keinen hohen Mädchenanteil an Schulen haben. (Weltbank, The Benefits of Education for Women (1993), URL: http://www.worldbank.org/html/extdr/hnp/hddflash/hcnote/hrn002.html)

^[xi] Ausführlich wird dieser Gesichtspunkt erörtert in: Internationale Baha'i-Gemeinde, Valuing Spirituality in Development: Initial Considerations Regarding the Creation of Spirituality Based Indicators for Development, ein Konzeptpapier, das erstellt wurde für: World Faiths Development Dialogue, Lambeth Palace, London (The Baha'i Publishing Trust: London 1998)

^[xii] The Monterrey Consensus, (A/CONF.198/11)

^[xiii] In den 80er und 90er Jahren des zwanzigsten Jahrhunderts gab es in der Welt dramatische Fortschritte bei der Öffnung politischer Systeme und der sich ausbreitenden politischen Freiheit. Mehr als achtzig Staaten unternahmen bedeutsame Schritte in Richtung Demokratie. Heute gibt es in 140 der fast 200 Staaten der Welt Wahlen und Mehrparteiensysteme, mehr als je zuvor. Ungeachtet dieser positiven Entwicklungen hat das Gallup International’s Millenium Survey 1999 herausgefunden, dass von 50.000 befragten Menschen in 60 Staaten weniger als ein Drittel das Gefühl hatten, ihr Land werde vom Willen des Volkes regiert. Nur einer von zehn Befragten sagte, dass die Regierung auf den Willen des Volkes eingehe.

^[xiv] Während der vergangenen fünf Jahre hat die Organisation der Vereinten Nationen zahlreiche Beispiele für innovatives Regieren hervorgebracht: Im Jahr 2000 richtete der Wirtschafts- und Sozialrat der Vereinten Nationen (ECOSOC) ein ständiges Forum über indigene Angelegenheiten ein, um als beratende Körperschaft für den Rat für indigene Angelegenheiten zu dienen, der mit wirtschaftlicher und sozialer Entwicklung, Kultur, Umweltschutz, Gesundheit und Menschenrechten zu tun hat, wodurch der jahrzehntelange Kampf indigener Völker, eine gewisse Stellung innerhalb der Weltgemeinschaft zu erreichen, seinen Höhepunkt erreichte; im Juni 2005 veranstaltete die Generalversammlung erstmalig interaktive Anhörungen mit der Zivilgesellschaft und dem privaten Sektor, bei denen etwa 200 Nicht-Regierungsorganisationen ihre Ansichten über die Reform der Vereinten Nationen als Denkanstoß für die Mitgliedstaaten in Vorbereitung des Weltgipfels der Vereinten Nationen 2005 präsentierten; ebenfalls im Juni 2005 organisierte eine Vorbereitungsgruppe, zusammengesetzt aus einer Kerngruppe von Mitgliedstaaten (Argentinien, Bangladesh, Ecuador, Gambia, Deutschland, Indonesien, Iran, Kasachstan, Malaysia, Marokko, Pakistan, Philippinen, Senegal, Spanien, Thailand und Tunesien), der Zivilgesellschaft, den Kultur-, Sozial- und Bildungsorganisation der Vereinten Nationen und der Abteilung für wirtschaftliche und soziale Angelegenheiten, eine Konferenz mit dem Namen Interfaith Cooperation for Peace, mit dem Ziel, Eingaben für den Weltgipfel 2005 zu erarbeiten hinsichtlich der Strategien zur Förderung interreligiöser Zusammenarbeit für den Frieden. Es war das erste Mal, dass eine von einem Mitgliedsstaat initiierte Konferenz von Mitgliedstaaten, der Zivilgesellschaft und Organen der Vereinten Nationen zusammen organisiert und geleitet wurde. Wenn man berücksichtigt, wie schwierig das Thema ist, dann liefert diese Art der Organisation ein brauchbares Muster für gleichartige Anstrengungen in der Zukunft. Ebenfalls beachtenswert ist, dass im Jahre 2002 der Internationalen Parlamentarischen Union der Status einer ständigen Beobachterin der Generalversammlung der Vereinten Nationen zuerkannt wurde, was eine neue Form der Zusammenarbeit in Gang setzte.

^[xv] Panel of Eminent Persons on UN−Civil Society Relationships, We the Peoples: Civil Society, the UN and Global Governance (United Nations: New York, 2004).

^[xvi] Damit dieses föderale System erfolgreich sein kann, sind Einheit, Festigkeit, Flexibilität und eine öffentliche Meinung unabdingbar: Einheit des Denkens und der Absicht unter den ständigen Mitgliedern, Festigkeit, die den Gebrauch von angemessener Gewalt zur Sicherung der Wirksamkeit der Ordnung einschließt, Flexibilität zur Befriedigung der rechtmäßigen Bedürfnisse seiner bedrängten Unterstützer und eine öffentliche Meinung — von Frauen und Männern — um gemeinsames Handeln sicherzustellen.

^[xvii] Security Council Resolution 1325 (S/RES/1325 (2000))

^[xviii] Üblicherweise haben Kriege und Auseinandersetzungen keine großen Unterschiede zwischen Militärs und Zivilisten oder zwischen Erwachsenen und Kindern gemacht. Bewaffnete Auseinandersetzungen wirken sich auf Frauen und Mädchen aber anders aus als auf Männer und Jungen, zum Beispiel durch verübte Vergewaltigungen und sexuelle Nötigungen von Bewaffneten der Regierung oder anderer Akteure, einschließlich des Personals von Friedensmissionen, sowie durch die Ausbreitung von HIV/AIDS und anderen sexuell übertragenen Krankheiten. Die meisten HIV/AIDS-Opfer in Entwicklungsländern sind Frauen und Mädchen. Diese Krankheit lässt Millionen von Waisenkindern zurück, um die sich meist ältere Frauen kümmern.

^[xix] Während das Vetorecht oftmals zum Schutz gegen unterdrückende Mehrheitsansprüche gedient hat, hat es auch oft effektives Handeln gegen Staaten verhindert, die eine Bedrohung für ihre Nachbarn darstellen. Eine Übergangsmaßnahme könnte sein, das Vetorecht nicht auszuüben, wenn es um Angelegenheiten wie Völkermord oder schwere Bedrohungen des internationalen Friedens und der Sicherheit geht.

^[xx] In der Charta der Vereinten Nationen heißt es: „Um ein schnelles und wirksames Handeln der Vereinten Nationen zu gewährleisten, übertragen ihre Mitglieder dem Sicherheitsrat die Hauptverantwortung für die Wahrung des Friedens und der Sicherheit und erkennen an, dass der Sicherheitsrat bei der Wahrnehmung der sich aus dieser Verantwortung ergebenden Pflichten in ihrem Namen handelt.” (Artikel 24)

^[xxi] Bei solchen zerrüttenden, destabilisierenden Faktoren handelt es sich unter anderem um das Unvermögen von Regierungen, religiöse und ethnische Minderheiten effektiv zu integrieren; zunehmend leichterer Zugriff auf Waffen; die Destabilisierung und der Zusammenbruch von Regierungen; und ein allgemeines Gefühl einer sozialen, politischen, wirtschaftlichen und kulturellen Krise — alle zusammen erzeugen sie ein Umfeld, das gewalttätige, radikale Ideologien einladen könnte, Platz zu greifen.

^[xxii] Dies erfordert die Implementierung des strategischen Aktionsplans des Generalsekretärs (A/49/587), der zu verstärkter Beteiligung von Frauen auf Entscheidungsebene bei Konfliktbewältigung und Friedensprozessen aufruft. Die Mitgliedstaaten sind nicht verpflichtet, dem Plan gemäß internationalem Recht, einschließlich der Resolution 1325 des Sicherheitsrates (2000), zu folgen.

Over the course of the 20th century, ethnic, racial and national prejudices have increasingly given way to the recognition that humankind is a single family and the earth its common homeland.¹ The United Nations (UN), which was created in response to this dawning recognition, has worked tirelessly to bring about a world where all peoples and nations can live together in peace and harmony. To help bring about this world, the UN has crafted a remarkable framework of international institutions, processes, conventions and global action plans that have helped to prevent conflict and warfare, to protect human rights, to nurture equality between women and men, and to uplift the material conditions of countless individuals and communities.

Despite these significant achievements, the United Nations has yet to grasp fully both the constructive role that religion can play in creating a peaceful and prosperous global order, and the destructive impact that religious fanaticism can have on the stability and progress of the world. This lack of attention to religion can be clearly seen in the development realm, where the United Nations has, for the most part, viewed religious communities merely as channels for the delivery of goods and services, and as mechanisms to carry out development policies and programs. Moreover, while the United Nations' human rights machinery has been used to condemn religious intolerance and persecution,² UN development policies and programs³ have hardly begun to address religious bigotry as a major obstacle to peace and well-being.⁴

Religion as the Basis of Civilization and Progress

It is becoming increasingly clear that passage to the culminating stage in the millennia long process of the organization of the planet as one home for the entire human family cannot be accomplished in a spiritual vacuum. Religion, the Baha'i Scriptures aver, "is the source of illumination, the cause of development and the animating impulse of all human advancement"⁵ and "has been the basis of all civilization and progress in the history of mankind."⁶ It is the source of meaning and hope for the vast majority of the planet's inhabitants, and it has a limitless power to inspire sacrifice, change and long-term commitment in its followers.⁷ It is, therefore, inconceivable that a peaceful and prosperous global society - a society which nourishes a spectacular diversity of cultures and nations - can be established and sustained without directly and substantively involving the world's great religions in its design and support.⁸

At the same time, it cannot be denied that the power of religion has also been perverted to turn neighbor against neighbor. The Baha'i Scriptures state that "religion must be the source of fellowship, the cause of unity and the nearness of God to man. If it rouses hatred and strife, it is evident that absence of religion is preferable and an irreligious man is better than one who professes it."⁹ So long as religious animosities are allowed to destabilize the world, it will be impossible to foster a global pattern of sustainable development: the central goal of this Summit.

Religion and the United Nations: Working Together for Peace and Justice

Given the record of religious fanaticism, it is understandable that the United Nations has been hesitant to invite religion into its negotiations. However, the UN can no longer afford to ignore the immeasurable good that religions have done and continue to do in the world, or the salubrious, far-reaching contributions that they can make to the establishment of a peaceful, prosperous and sustainable global order. Indeed, the United Nations will only succeed in establishing such a global order to the extent that it taps into the power and vision of religion. To do so will require accepting religion not merely as a vehicle for the delivery and execution of development initiatives, but as an active partner in the conceptualization, design, implementation and evaluation of global policies and programs.¹⁰ The historically justified wall separating the United Nations and religions¹¹ must fall to the imperatives of a world struggling toward unity and justice.¹²

The real onus, however, is on the religions themselves. Religious followers and, more important, religious leaders must show that they are worthy partners in the great mission of building a sustainable world civilization. To do so will require that religious leaders work conscientiously and untiringly to exorcise religious bigotry and superstition¹³ from within their faith traditions. It will necessitate that they embrace freedom of conscience for all people, including their own followers,¹⁴ and renounce claims to religious exclusivity and finality.¹⁵

It should not be imagined that the acceptance of religion as a partner within the United Nations will be anything but gradual or that religious hostilities will be eliminated any time soon. But the desperate needs of the human family make further delay in addressing the role of religion unacceptable.

Religion and the United Nations: Possible Next Steps

For its part, the United Nations might begin the process of substantively involving religion in deliberations on humankind's future by hosting an initial gathering of religious leaders convoked, perhaps, by the Secretary-General. As a first priority, the leaders might call for a convention on freedom of religion and belief to be drafted and ratified, as expeditiously as possible, by the governments of the world, with the assistance of religious communities.¹⁶ Such an action by the world's religious leaders, which would signal their willingness to accept freedom of conscience for all peoples, would significantly reduce tensions in the world. The gathering might also discuss the foundation within the United Nations System of a permanent religious forum, patterned initially perhaps on the UN's recently founded Permanent Forum on Indigenous Issues. The creation of this body would be an important initial step toward fully integrating religion into the UN's work of establishing a peaceful world order.¹⁷

For their part, religious leaders will need to show that they are worthy of participation in such a forum. Only those religious leaders who make it clear to their followers that prejudice, bigotry and violence have no place in the life of a religious person should be invited to participate in the work of this body.

The Promised Reign of Peace and Justice

It is evident that the longer the United Nations delays the meaningful involvement of religion in its work, the longer humanity will suffer the ravages of injustice and disunity.¹⁸ It is equally clear that until the religions of the world renounce fanaticism and work whole-heartedly to eliminate it from within their own ranks, peace and prosperity will prove chimerical. Indeed, the responsibility for the plight of humanity rests, in large part, with the world's religious leaders. It is they who must raise their voices to end the hatred, exclusivity, oppression of conscience, violations of human rights, denial of equality, opposition to science, and glorification of materialism, violence and terrorism, which are perpetrated in the name of religious truth. Moreover, it is the followers of all religions who must transform their own lives and take up the mantle of sacrifice for and service to the well-being of others, and thus contribute to the realization of the long-promised reign of peace and justice on earth.

Notes

1. Along with this recognition has come the awareness that world-wide peace and prosperity will be impossible so long as human rights are routinely violated, women are denied equality, ethnic and racial minorities are discriminated against, the ravages of poverty are ignored, and unfettered national sovereignty is exercised.

2. Unfortunately, the UN has been unable to move beyond its Declaration on the Elimination of All Forms of Intolerance and of Discrimination Based on Religion or Belief, to create a convention on freedom of religion and belief. The ability of the United Nations to transform General Assembly declarations on race and on women into conventions only highlights its lack of success in the area of religion and belief - i.e., after producing the Declaration on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination, and the Declaration on the Elimination of Discrimination against Women, the UN created the International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination and the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women.

3. Although some of the global action plans from recent United Nations conferences suggest that misuse of religion poses an obstacle to development, the few references that they do contain neither explore the effects of religious bigotry and violence on development and security, nor offer any notable solutions. (See, e.g., The Vienna Declaration and Programme of Action, II-22, 38; The Copenhagen Declaration and Programme of Action, 69; The Platform for Action of the Fourth World Conference on Women, 24, 80 (f), 131, 224; The Habitat Agenda, 25; We the Peoples: the Role of the United Nations in the Twenty-First Century, 200; and The Declaration of the World Conference against Racism, Racial Discrimination, Xenophobia and Related Intolerance, 59-60.)
Agenda 21 mentions religion, but with no reference to the impact that its misuse has on development (see, Agenda 21, 5.53, 6.1, 6.3, 6.4, 6.12, 6.32, 6.34 (a)(i), 36.13 (a)). Moreover, the Programme for the Further Implementation of Agenda 21, which was produced at the Earth Summit +5, contains no mention at all of religion, and the Draft Plan of Implementation for the World Summit on Sustainable Development that was negotiated at the Fourth Preparatory Committee session (27 May - 7 June 2002), mentions religion but once, and then only in the context of ensuring that the delivery of basic health care services is "consistent with .. cultural and religious values" (A/CONF199/PC/L.5, #45). This omission of the destructive effects of religious fanaticism on sustainable development from the global action plans emanating from the Earth Summit, the Earth Summit +5, and the World Summit on Sustainable Development, is all the more striking, given that some of the conferences of the 1990's did, at least, express concern about religious intolerance.
4. In its efforts to combat terrorism, the United Nations has been hesitant to address religious fanaticism. Through a series of resolutions, treaties and actions, the United Nations has sought concerted international cooperation to combat terrorism, branding it "one of the most serious threats to international peace and security in the twenty-first century" and inimical to "global stability and prosperity." (S/RES1377 (2001)). Yet, at the same time, the UN has been reticent to identify religious fanaticism as a source of terrorism, referring to it, if at all, mostly indirectly - e.g., "terrorism motivated by intolerance or extremism" (S/RES/1373 (2001)). In those few instances when it is mentioned directly, it is included in a list of various justifications - e.g., "criminal acts intended to provoke a state of terror.are...unjustifiable, whatever the considerations of a political, philosophical, ideological, racial, ethnic, religious or other nature that may be invoked to justify them." (A/RES/55/158, para 2; see also A/57/37, Annex III, Article 5, Report of the Ad Hoc Committee [charged with drafting a Comprehensive Convention on International Terrorism] Established by General Assembly Resolution 51/210 of 17 December 1996; and the International Convention for the Suppression of the Financing of Terrorism, Article 6). Interestingly, even the various resolutions that were issued by the Security Council, the General Assembly and the Commission on Human Rights in response to the terrorist acts of 11 September 2001, failed to identify religious fanaticism as the force animating those acts (to find allusion to this fanatical motivation, one has to look to speeches by the UN Secretary-General: "We are in a moral struggle to fight an evil that is anathema to all faiths." SG/SM8013, Message of the Secretary-General Kofi Annan to the Warsaw Conference on Combating Terrorism, 6 November 2001.) This hesitancy to acknowledge and forcefully condemn the religious bigotry motivating terrorist acts weakens the effectiveness of the UN's efforts to bring an end to international terrorism. For, it is only by identifying and understanding the peculiar motivation behind such acts that they can be effectively combated.

5. 'Abdu'l-Bahá, Promulgation of Universal Peace, Baha'i Publishing Trust, Wilmette, IL, 1982, p.361.

6. Ibid.

7. Religion has inspired in whole populations capacities to love, to forgive, to create, to dare greatly, to overcome prejudice, to sacrifice for the common good and to discipline the impulses of animal instincts. Against all odds and with little in the way of meaningful encouragement, it continues to sustain the struggle for survival of uncounted millions, and to raise up in all lands heroes and saints whose lives are the most persuasive vindication of the principles contained in the scriptures of their respective faiths. Indeed, its fundamental laws and cardinal principles have, throughout the ages, constituted the warp and woof of the social fabric, uniting peoples into communities and serving as the ultimate authority in giving meaning and direction to individual and collective life.

8. It is untenable to maintain that a regime of international human rights can replace religious purpose as the force capable of inspiring the profound sacrifices and driving the extensive changes necessary for the unification and pacification of humankind. While it is true that international human rights norms and standards are based largely on principles that have their foundation in the world's great religions, such a regime, standing on its own - unmoored from religious purpose - cannot elicit the moral vision and commitment required to establish and sustain universal peace and justice. In fact, severed from the virtues taught by all religions - such as kindness, forgiveness, compassion, generosity, love, sacrifice, responsibility, and service to others - human rights and fundamental freedoms are often used to justify selfish individualism, anti-social lifestyles, over-consumption, ethical relativism, cultural aggrandizement and national chauvinism.

9. 'Abdu'l-Bahá, Promulgation of Universal Peace, Baha'i Publishing Trust, Wilmette, IL, 1982, p. 181. This principle is repeatedly stressed in the Baha'i Scriptures - e.g., "If religion proves to be the source of hatred, enmity and contention, if it becomes the cause of warfare and strife and influences men to kill each other, its absence is preferable" (Ibid. p. 298); "If a religion become the cause of hatred and disharmony, it would be better that it should not exist. To be without such a religion is better than to be with it" ('Abdu'l-Bahá, 'Abdu'l-Bahá in London, Baha'i Publishing Trust, Oakham, England, 1982, p. 28); "If religion becomes a cause of dislike, hatred and division, it were better to be without it, and to withdraw from such a religion would be a truly religious act" ('Abdu'l-Bahá, Paris Talks, eleventh edition, Baha'i Publishing Trust, London, 1969, p. 130).

10. While religious principles have had a palpable influence on the UN, most notably in the human rights realm, the UN has yet to accept the world's religions as genuine partners in its work. The involvement of religious non-governmental organizations (NGOs) in certain activities at the United Nations; the religious sentiments that UN and governmental officials occasionally express during negotiations; the Permanent Observer status held by the Holy See (representing the State of Vatican City); and other such means through which voices of religion are sometimes raised in the UN; can hardly be said to constitute substantive religious involvement in the deliberations and conceptual work of the UN. This lack of involvement is perplexing, given that the world's religious scriptures promise an age of universal peace and world-wide harmony - an age whose establishment is the central purpose of the United Nations.

11. For an interesting view of the influence of religious NGOs at the UN, see Religion and Public Policy at the UN, Religion Counts, 2002.

12. Such initiatives as the World Faiths Development Dialogue (a collaborative initiative between the World Bank and several world religions), and the Millennium World Peace Summit of Religious and Spiritual Leaders (a global gathering of religious leaders that was held, in part, in the UN General Assembly Hall, and that involved UN officials, but which was not officially endorsed by the UN) might be seen as initial steps toward directly involving religion in the work of the United Nations. The UN should build on such rudimentary steps, to establish mechanisms and processes that will bring, in a meaningful manner, religious values, aspirations and vision into the heart of the world-embracing enterprise that is the UN.

13. Religious leaders will need to accept science and religion as the two indispensable knowledge systems that must work together if humankind is to progress. At the same time, those who deny the relevance of religion to the resolution of the seemingly intractable problems confronting humanity must look, with unbiased minds, toward the insights and guidance of religion in order to ensure the appropriate application of the knowledge and skills generated by scientific inquiry. A fundamental principle of the Baha'i Faith is the harmony of science and religion: "God has endowed man with intelligence and reason whereby he is required to determine the verity of questions and propositions. If religious beliefs and opinions are found contrary to the standards of science, they are mere superstitions and imaginations; for the antithesis of knowledge is ignorance, and the child of ignorance is superstition. Unquestionably, there must be agreement between true religion and science. If a question be found contrary to reason, faith and belief in it are impossible, and there is no outcome but wavering and vacillation." ('Abdu'l-Bahá, The Promulgation of Universal Peace, Baha'i Publishing Trust, Wilmette, IL, 1982, p. 181)

14. Fostering freedom of conscience includes allowing all individuals to investigate reality, to study and to appreciate other religions, and to change their religion if they so choose. The Baha'i Writings stress that force and coercion in matters of religion and belief are violations of the Divine command: "the conscience of man is sacred and to be respected." ('Abdu'l-Bahá, A Traveler's Narrative, Baha'i Publishing Trust, Wilmette, IL, 1980, p. 91.) Surely, the hallmark of what it means to be human is for the individual to investigate reality for herself, to freely choose her religion, and to worship God in the manner she believes is right.

15. To move beyond such dogmas will require embracing the notion that all of the world's great religions are equally valid in nature and origin and are aspects of one divine, progressive, civilizing process, refining humanity's capacity to know, to love and to serve. Bahá'u'lláh states, "There can be no doubt whatever that the peoples of the world, of whatever race or religion, derive their inspiration from one heavenly Source, and are the subjects of one God." (Gleanings From the Writings of Bahá'u'lláh, second edition, Baha'i Publishing Trust, Wilmette, IL, 1976, p. 217.) The future of civilization ultimately rests on acceptance or rejection of this understanding of the nature and source of the world's great religions.

16. Other initial efforts might include the creation and ratification of international conventions on education and on the media. Building on the Convention Against Discrimination in Education, these conventions should unreservedly condemn and forcefully sanction those who, in the name of religion, use education and the media to oppress freedom of conscience and to promote division, hatred, terrorism, violence and bloodshed. There should be no tolerance for educational institutions and initiatives, or media policies and programs - whether public or private - that promote such attitudes and behavior.

17. The notion that the diversity of religions precludes the possibility of effective religious involvement at the United Nations is questionable. The world's religions hold many spiritual truths in common and are increasingly coming together, at all levels, to explore shared values and aspirations, to work to effect governmental policies and programs, and to carry out an array of initiatives. In fact, the common vision of a peaceable future, held by all of the world's great religions, indicates the immense dedication, energy and resources that religious involvement in the United Nations could bring to the organization as it seeks to fulfill its global mandate.

18. The growing danger of a religiously provoked global conflagration only highlights the need to hasten religious involvement in the work of the UN. However, such a danger civil government, unaided, cannot overcome. Nor should it be imagined that appeals for mutual tolerance can alone extinguish animosities that claim to possess Divine sanction. The situation calls on religious leadership for a break with the past as decisive as those that opened the way for society to address equally corrosive prejudices of race, gender and nation. Whatever justification exists for exercising influence in matters of conscience lies in serving the well-being of humankind. At this greatest turning point in the history of civilization, the demands of such service could not be clearer.