Equality of Women and Men

Implementation of the Millennium Development Goals for women and girls - The road ahead

Implementation of the Millennium Development Goals for women and girls - The road ahead

  

Forum on Challenges and achievements in the implementation of the Millennium Development Goals for women and girls - The road ahead
Organized by the United Nations Entity for Gender Equality and the Empowerment of Women (UN-Women), in preparation for the fifty-eighth session of the Commission on the Status of Women.

English

Leadership Meeting on Inequalities: Bani Dugal

Leadership Meeting on Inequalities: Bani Dugal

  

In February, UN Women and UNICEF, supported by the governments of Denmark and Ghana, convened a Leadership Meeting in Copenhagen on Addressing Inequalities in the Post-2015 Development Agenda as a culmination of the Inequalities Global Thematic Consultation In the months prior to the Leadership Meeting, as members of the UNICEF and UN Women's Inequalities Advisory Group and representing the Beyond 2015 Campaign, Bani Dugal and Ming Hwee Chong assisted the Advisory Group in going through online inputs and thematic papers to produce an inequalities synthesis report.

English

Member States Reach Agreed Conclusions on Violence Against Women

Member States Reach Agreed Conclusions on Violence Against Women

——

Alongside NGOs from around the world, the Baha'i International Community advocated for a positive outcome for the 57th Commission on the Status of Women, the priority theme for which was preventing and eliminating all forms of violence against women and girls.  Following late nights of negotiations, on 15 March 2013, Member States reached a set of Agreed Conclusions, which unequivocally condemn the pervasive violence agains

Causes of violence against women examined at UN

Causes of violence against women examined at UN

——

Breaking the cycle of violence against women will require basic changes at the level of culture, attitudes and beliefs – including a fundamental reconception of prevailing notions of power.

These were among the ideas offered to this year's United Nations Commission on the Status of Women by the Baha'i International Community (BIC).

Towards the Eradication of Violence Against Women and Girls

Towards the Eradication of Violence Against Women and Girls

Baha'i International Community’s contribution to the 57th Session of the Commission on the Status of Women

New York—15 November 2012

The epidemic of violence and discrimination against women and girls is once again on the global agenda. The efforts of governments, civil society organizations, and individuals at the local, national and international levels have led to the development of legal and institutional frameworks to protect the rights of women and girls and have called attention to the culture of impunity within which violence against women is often tolerated and even condoned. 

Women and girls in territories throughout the world are enmeshed in a culture which enables and sustains violence against them. This affects not only women and girls; such violence is ultimately an act of aggression against society as a whole. It degrades victims, perpetrators, families and entire communities. As such, the eradication of violence requires not only changes in law and policy, but more fundamental changes at the level of culture, attitudes and beliefs. Such changes must be grounded in the conviction that the equality of women and men is not only a goal to be achieved, but a truth about human nature to be acknowledged and embraced. The soul has no gender. The very essence of what make us human is neither ‘male’ nor ‘female.’ Conceived in this way, equality goes beyond a tally of resources or a set of social norms.  It reflects the nobility inherent in every human being.

Viewed in the broader context, violence and discrimination against women and girls is one of the symptoms of a social order characterized by conflict, injustice and insecurity. Its structures and processes—constrained by particularistic agendas—prove themselves incapable of serving the common good. As we seek to eradicate violence against women and girls, we must not lose sight of the broader, long-term goal: namely the creation of conditions in which women and men can work shoulder to shoulder in constructing a more just and equitable social order.

We offer the following recommendations for consideration by the Commission:

Prevailing conceptions of power and empowerment need to be redefined. The 2006 ‘In-depth study on all forms of violence against women’ stated that “structural imbalances of power and inequality between women and men are both the context and causes of violence against women” (A/61/122/Add.1). Yet an improved balance of power will not suffice. The very conception of power needs to be seriously questioned and fundamentally redefined. Prevailing notions of power tend to focus on the ability to compete effectively, to dominate, and to gain ascendancy over others. These essentially adversarial expressions of power do not provide society with the tools needed to create institutions and processes that foster the progress of all members of the community. The dominant thinking of power as ‘power over’ must be replaced with the concept of ‘power to’—power as a capacity of the individual or of the collective. We need a broadened appreciation of the sources of power available to humanity, such as power that comes from the bonds of solidarity and mutual concern, and power that emanates from unity of thought and action, and the promotion of such qualities as justice, honesty, and integrity.

The Commission has repeatedly noted that the empowerment of women and girls is key to protecting their human rights and breaking the cycle of violence. Empowerment is a process of recognition, capacity building and action. Individuals become empowered as they come to recognize their inherent worth, the fundamental equality of all human beings, and their ability to improve their own condition and that of the wider society. At the collective level, empowerment involves the transformation of relationships of dominance into relationships of equality and mutuality.

The role of men in addressing this violence and exploitation has been recognized as a key aspect of prevention. Men and boys must be encouraged to speak out strongly against violence and exploitation and not to protect perpetrators. They must make a conscious effort to understand fully the principle of the equality of women and men and its expression in both private and public life. At home, men must come to understand their role in modeling healthy relations and respect for male and female members of the family. It is often in the home that boys and girls first learn about the nature of power and how it is expressed. Distorted expressions of power and authority promote in children attitudes and habits that are carried to the workplace, to the community, and to public life. 

The international community and the State must shift from reactive approaches to ones that focus on prevention of violence.  Prevention must begin by identifying and addressing the underlying causes of the violence rather than its symptoms. Efforts aimed at prevention must consider the prevailing conceptions of gender identity and of power, and the forms of discrimination and disadvantage that place women and girls at risk of violence. While States have initiated various prevention programs, these have been hampered by an overall lack of societal transformation. Such transformation involves changes at the level of attitudes, culture, community life, as well as in the structures that sustain and normalize violence and exploitation. To date, the majority of prevention activity has been carried out by civil society organizations, with limited resources. States need to assume greater responsibility for the implementation of policies and programmes that such transformation requires and support the initiatives of civil society. In addition, more research is needed to determine strategies to prevent violence against girls and women in States that are fragile or in the midst of conflict or post-conflict recovery.

One approach towards social transformation is through the education and training of children and youth in a manner that cultivates in them a sense of dignity as well as responsibility for the well-being of their family members and for the wider community. Drawing on the experiences of the worldwide Baha'i community in promoting social transformation, we note a number of elements in educational endeavors that support such transformation: a conviction that happiness and honor lie in integrity; the ability to act with moral courage; the ability to participate in non-adversarial decision-making; a degree of excellence in a productive skill through which one can meet one’s needs with dignity; the ability to analyze social conditions and understand the forces that shape them; the ability to express ideas eloquently and wisely; the capacity to foster collaboration; and an emphasis on service to the community. While emphasis must continue to be placed on girls’ access to quality education, due attention must be given to the education of boys particularly with respect to issues of gender equality.  

No custom, tradition, or religious interpretation that sanctions any form of violence against women and girls should be allowed to outweigh the obligation to eradicate violence against women and girls. The regrettable practice of hiding behind cultural and religious traditions that permit violence against women perpetuates a climate of legal and moral impunity.  The responsibility of States to protect women and girls from violence must take precedence over any such customs.  Religious leaders, who play an instrumental role in shaping attitudes and beliefs, must also support unequivocally the principle of the equality of women and men.  Practices and doctrines which condone or promote violence against women and girls need to be eliminated.  It must also be remembered that all religions contain the voices of women. Too often, due to ignorance, lack of education or lack of opportunity to be heard, the views of women have been absent from the definition of what religion is and how its teachings bear on public and private life. 

States must take comprehensive measures to eradicate the culture of impunity.  The individual, her family and her community are under the protection of the State. Yet, a culture of impunity persists in many territories: perpetrators of violence against and exploitation of women and girls go unpunished (or inadequately punished). The victims of such acts have little or no means of redress and or access to support services. More needs to be done to prevent the violence and exploitation of women and girls. All too often, for example, inadequate resources are allocated to implement laws that protect women and specialized services for victims do not exist. In many cases of violence and abuse, the web of actors is extensive and the pressures to remain silent about the abuse are strong. Penalties for perpetrators must be accompanied by measures to ensure the security of victims, who often need protection from retribution. The incorporation of commitments made in Security Council resolutions related to women, peace and security, into national action plans has been a positive step in this regard.   

Kadınlara ve Kız Çocuklarına Yönelik Şiddetin Yok Edilmesine Doğru

Kadınlara ve Kız Çocuklarına Yönelik Şiddetin Yok Edilmesine Doğru

Bahai Uluslararası Toplumu’nun Kadının Statüsü Komisyonu’nun 57. Oturumuna Katkısı

New York—15 November 2012

Kadın ve kız çocuklarına yönelik salgın haldeki şiddet ve ayrımcılık bir kez daha küresel gündeme gelmiştir. Hükümetlerin, sivil toplum kuruluşlarının ve bireylerin yerel, ulusal ve uluslararası düzeydeki gayretleri, kadınların ve kız çocuklarının haklarının korunması için yasal ve kurumsal çerçevelerin geliştirilmesi sonucunu doğurmuş; dikkatleri de, kadına yönelik şiddete sıklıkla göz yumulan ve hatta görmezden gelen umursamazlık kültürüne çekmiştir.

Dünyanın her köşesinde kadınlar ve kızlar kendilerine yönelik şiddete imkan veren ve sürdüren bir kültürün ağına düşmüş durumdadırlar. Bu durum yalnızca kadınları ve kız çocuklarını etkilemez; bu, sonuç itibarı ile toplumun bütününe yönelik bir saldırıdır. Kurbanlarını, bu suçu işleyenleri, aileleri ve toplumun tamamını küçük düşürür. Bu nedenle şiddetin yok edilmesi için sadece yasalarda ve politikalarda değişiklikler yapılması yeterli değildir; kültürde, yaklaşımlarda ve inanışlarda daha köklü değişimler olması gerekir. Bu tür değişiklikler, kadın erkek eşitliğinin yalnızca ulaşılması gereken bir hedef değil, fakat insan doğası ile ilgili kabul edilmesi ve benimsenmesi gereken bir gerçek olduğu inancı üzerine inşa edilmelidir. Ruhun cinsiyeti yoktur. Bizi insan yapan asıl şey ne erkek ne de kadındır. Bu anlayışa göre eşitlik, bir araçlar listesi ya da sosyal kurallar paketinin ötesine geçer ve her bireyin doğasında var olan asaleti yansıtır.

Daha geniş bağlamda bakılınca, kadın ve kız çocuklarına yönelik şiddet ve ayrımcılık, çatışmacılık, adaletsizlik ve güvensizlik ile nitelenmiş bir toplumsal düzenin belirtilerinden birisidir. Bu toplumsal düzenin belli çıkarcı gündemlerle kısıtlanan yapıları ve süreçleri, genelin çıkarına hizmet etmekteki yetersizliklerini kanıtlamışlardır. Kadın ve kız çocuklarına yönelik şiddeti ortadan kaldırma arayışımız sürerken, daha kapsamlı ve uzun vadeli şu hedefi gözden kaçırmamalı yız: Kadının ve erkeğin daha adil ve eşitlikçi bir toplumsal düzenin kurulmasında omuz omuza çalışabilecekleri koşulları yaratmak.

Aşağıdaki tavsiyeleri değerlendirilmek üzere Komisyon’un dikkatine sunuyoruz:

Güç ve yetki kavramlarına dair süregiden anlayış yeniden tanımlanmalıdır. 2006 tarihli ‘Kadına yönelik şiddetin tüm şekilleri üzerine kapsamlı çalışma’ şöyle belirtmiştir: “yapısal güç dengesizliği ve kadın erkek eşitsizliği, kadına yönelik şiddetin hem var olma ortamıdır hem de nedenidir” (A/61/122/Add.1). Ancak iyileştirilmiş bir güç dengesi yine de yeterli olmayacaktır. Güç anlayışının bizzat kendisi ciddi bir şekilde sorgulanmalı ve tanımı temelden değiştirilmelidir. Güç ile ilgili genel anlayış, etkili bir şekilde rekabet edebilme, hükmetme ve başkalarına karşı üstünlük sağlama becerilerine odaklanma eğilimindedir. Çatışmayı kaçınılmaz kılan bu tür bir güç vurgusu, toplumun tüm üyelerinin gelişimini hızlandıracak kurumları ve süreçleri ortaya çıkarması için toplumun ihtiyaç duyduğu araçları sağlamaz. “Üzerindeki güç” şeklindeki yaygın güç anlayışı, yerini, bireysel ya da toplumsal bir kapasite bağlamında “yapma gücü” anlayışına bırakmak zorundadır. İnsanlığın kullanabileceği güç kaynaklarına dair daha geniş kapsamlı bir anlayışa ihtiyacımız vardır; örneğin dayanışma ve ortak kaygıların oluşturduğu bağlardan gelen güç, düşünce ve eylem birliğinden, adalet, dürüstlük ve doğruluk gibi vasıfların teşvik edilmesinden doğan güç gibi.

Komisyon defalarca ifade etmiştir ki, kadınların ve kız çocuklarının güçlendirilmesi, haklarını korumanın ve şiddet sarmalını kırmanın anahtarıdır. Güçlendirme, bir kabul etme, kapasite oluşturma ve harekete geçme sürecidir. Bireyler öz değerlerinin, tüm insanların tamamı yla eşit olduklarının ve hem kendi koşullarını hemde toplumun koşullarını iyileştirme kapasitelerinin farkına vardıkça güçlenirler. Kolektif düzeyde, güçlenme, hükmedici ilişkilerin eşitlik ve karşılıklılık ilişkilerine dönüşümünü kapsar.

Erkeğin şiddet ve istismar konusundaki rolünün, sorunun önlenmesi için bir anahtar niteliğinde olduğu görülmüştür. Yetişkin erkeklerin ve daha genç olanların şiddet ve istismarı yüksek sesle eleştirmeleri ve suç işleyenleri korumamaları için teşvik edilmeleri şarttır. Erkeklerin, kadın erkek eşitliği prensibini ve bu prensibin hem özel hem de kamusal yaşamdaki ifadesini tam olarak anlamak için bilinçli bir şekilde gayret göstermeleri gerekir. Erkekler evlerinde, sağlıklı ilişkilere dair ve ailenin kadın ve erkek üyelerine karşı saygı göstermeye dair model olma rollerinin önemini anlamalıdır. Kız ve erkek çocuklar, gücün doğasına ve bunun nasıl ifade edileceğine dair ilk dersi genellikle evde alırlar. Gücün çarpık bir şekilde dışa vurulması, çocuklarda çalışma ortamlarına, topluma ve sosyal yaşama taşıdıkları tavırlar ve alışkanlıklar yerleşmesinin önünü açar.

Uluslararası toplum ve Devlet tepkisel yaklaşımlar (olay olduktan sonra) yerine şiddetin önlenmesine odaklanan yaklaşımlara yönelmelidir. Şiddeti önlemenin ilk adımı, belirtilerinden çok onun altında yatan sebepleri tanımlayıp bunların üzerine eğilmek olmalıdır. Şiddeti önlemeyi amaçlayan gayretler cinsel kimlik ve güç ile ilgili yaygın anlayışları, kadınları ve kız çocuklarını şiddete maruz kalma riskiyle baş başa bırakan ayrımcılık ve dezavantajların neler olduğunu hesaba katmalıdır. Hükümetlerin başlattıkları çeşitli koruma programları, bütünsel bir toplumsal dönüşümün eksikliği nedeni yle sekteye uğramıştır. Bu tür bir dönüşüm, tutumlar, kültür ve toplum yaşamı seviyesinde ve bunların yanı sıra şiddeti ve istismarı koruyup normalleştiren yapılarda değişiklikleri içerir. Bugüne dek şiddet karşıtı eylemlerin çoğunluğu sivil toplum kuruluşları tarafından ve kısıtlı kaynaklarla yürütülmüştür. Hükümetlerden beklenen, bu dönüşümün gerektirdiği ve sivil toplumun çalışmalarına destek olacak politika ve programları hayata geçirme sorumluluğunu daha fazla üstlenmeleridir. Ayrıca dengelerin hassas olduğu ya da savaş halinde veya savaş ertesi evrede olan ülkelerde yaşayan kız çocuklarına ve kadınlara yönelik şiddeti önleyecek stratejileri belirleyecek daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.

Toplumsal dönüşüme yönelik yaklaşımlardan biri, çocuklara ve gençlerde değerlilik duygusunu yerleştiren ve hem kendi aile bireylerinin hem de toplum genelinin esenliğine dair bir sorumluluk duygusu geliştiren eğitimdir. Dünya çapındaki Bahai toplumunun toplumsal dönüşüme katkı deneyimlerine dayanarak, eğitim faaliyetleriyle ilgili bu tür dönüşümü destekleyen bazı öğeleri paylaşıyoruz: Mutluluk ve saygınlığın dürüst olmakta yattığı anlayışı; ahlaki cesaretle davranma yeteneği; çatışmacı olmayan karar alma sürecine katılma yeteneği; kişinin, ihtiyaçlarını saygınlık içinde karşılayabileceği en üst düzeyde bir üretkenlik; toplumsal koşulları analiz edebilme ve bunları şekillendiren güçleri anlayabilme becerisi; fikirleri anlaşılır netlikte ve akıllıca ifade etme yeteneği; işbirliğini besleme kapasitesi; topluma hizmet üzerine bir vurgu. Kızların kaliteli bir eğitime kavuşmasına ağırlık verilmesi şart olmakla beraber erkek çocukların özellikle cinsiyet eşitliği ile ilgili konularda eğitilmesi konusuna da gerekli önem verilmelidir.

Kadınlara ve kız çocuklarına yönelik şiddetin herhangi bir şeklini mazur gösteren hiçbir töre, gelenek ya da dini yorumun, kadınlara ve kız çocuklarına yönelik şiddetin yok edilmesi zorunluluğunun önüne geçmesine izin verilemez. Kadına yönelik şiddete izin veren kültürel ve dini geleneklerin arkasına sığınma biçimindeki esef verici alışkanlık, yasal ve ahlaki bir cezasızlık ortamının sürmesine neden olmaktadır. Hükümetlerin kadınları ve kız çocuklarını şiddetten koruma sorumluluğu, tüm bu geleneklerin hepsinin önüne geçmelidir. Davranış ve inançları şekillendirmede kritik rol oynayan dini liderler de kadın erkek eşitliği prensibini açık bir dille desteklemelidirler. Kadınlara ve kız çocuklarına yönelik şiddeti onaylayan ya da teşvik eden alışkanlık ve düşünceler ortadan kaldırılmalıdır. Kadınların tüm dinlerde söz hakkı olduğu da unutulmamalıdır. Çok sıklıkla, cehalet, eğitimde veya seslerini duyurmada fırsat eksikliği gibi nedenlerle, dinin ne olduğu ve dini öğretilerin özel ve kamusal yaşamla bağlantısı tarif edilirken kadınların görüşleri dillendirilememiştir.

Hükümetler kültürel dokunulmazlığı yok etmek için kapsamlı önlemler almak zorundadırlar. Kadın birey, onun ailesi ve toplumu Devletin koruması altındadırlar. Yine de bir cezasızlık kültürü birçok yörede varlığını ısrarla sürdürmektedir; kadınlara ve kız çocuklarına yönelik şiddet ve istismarın failleri cezasız kalmaktadır (ya da yetersiz bir cezaya çarptırılmaktadır). Olayın kurbanları, zararın telafisine veya destek hizmetine dair araçlardan ya çok az faydalanabiliyor ya da hiç faydalanamayıp bu imkana erişemiyorlar. Kadınlara ve kız çocuklarına yönelik şiddeti engellemek için daha fazlasının yapılması gerekiyor. Örneğin, çok sık bir şekilde, kadınları koruyacak yasaların uygulanması için yetersiz kaynak ayrılıyor ve mağdurlaraözel hizmetler mevcut değildir. Birçok şiddet ve taciz olayında suçlular ağı geniştir ve taciz konusunda sessiz kalınması için yapılan baskı güçlüdür. Suça karışanlara verilecek cezaların, birçok halde intikam saldırısından korunması gereken kurbanların emniyetini güvence altına alacak önlemlere eşlik etmesi gerekir. Güvenlik Konseyi’nin kararlarında kadın, barış ve güvenliğe ilişkin verilen taahhütlerin ulusal eylem planlarına dâhil edilmesi bu konuda olumlu bir adım olmuştur.

Forum at UN discusses role of rural women farmers

Forum at UN discusses role of rural women farmers

——

Listening to and supporting rural women is fundamental to ending poverty and hunger, and achieving peace and development that is sustainable.

That was the message from Michelle Bachelet, executive director of UN Women, who opened the annual UN Commission on the Status of Women here on 27 February.

The main theme of the Commission, which runs until Friday, is "the empowerment of rural women and their role in poverty and hunger eradication, development and current challenges."

Rethinking the promotion of household food security

Rethinking the promotion of household food security

——

Elizabeth Kharono, a Baha'i delegate to the Commission on the Status of Women and Director at the Centre for Land Economy and Rights of Women in Uganda spoke about the promotion of household food security in the Mbale District of Uganda. Speaking at a discussion about ‘Rural Women and Stakeholders Framing Joint Actions,’ Ms. Kharono focused on the importance of engaging farming communities, of promoting community ownership and of local knowledge transfer to achieving food security.

Baha'i delegates to the Commission on the Status of Women share perspectives on rural development and capacity building

Baha'i delegates to the Commission on the Status of Women share perspectives on rural development and capacity building

——

Baha'i International Community's delegates (from Uganda, Colombia, India and China) to the Commission on the Status of Women share perspectives and experiences related to the theme of the Commission: "The empowerment of rural women and their role in poverty eradication, development and current challenges."

Pages

Subscribe to Equality of Women and Men