Shining a light on stories that foster hope rather than sell despair can be difficult in the modern media landscape. Doing so challenges the notions that reality is static and intractable, that conflict and competition are inevitable features of human life.
A Statement of the Bahá’í International Community
To the 62nd session of the Commission on the Status of Women
Young women from tribal villages in the hill country of Thailand participate in a program that, in addition to furthering their own development, helps them to better accompany the rising generations in improving some aspect of their local community’s conditions. Motivated by the contribution they are making, many choose to take jobs in their home villages during holiday breaks, rather than seeking higher-paid employment in more distant cities, so that they can continue supporting the development of their communities.
Women in rural villages in the Central African Republic are assisted to establish informal classes for the moral and spiritual education of young people in their immediate vicinity. As they gain experience and confidence, they begin mentoring other teachers who are newer to the process. In time, they convene gatherings to consult with community members about their aspirations for the village’s youngest members, and together establish a community-supported school. At one or other point in this process these women might begin receiving material assistance in support of their efforts. At every point they gain capacity, build confidence, and impact their community.
In vignettes such as these can be found a conception of empowerment that includes, yet transcends, increased economic activity. Women and girls cannot, of course, make their full contribution to society when barred from owning the land they work, or when social norms make them dependent on male relatives to participate in the economy. But the path from doubt to self confidence, from silence to voice, from passivity to action, cannot be understood only in terms of entering the labor market or integrating into a global production chain of one kind or another. The development of capacity must concern itself with all aspects of human existence - economic as well as social, intellectual, cultural, spiritual, and moral.
At the root of countless barriers to women and girls assuming their rightful place in society is a refusal to embrace the reality that women and men are equal, and that all human beings are one. When left unexposed to the light of justice and reason, distorted conceptions of reality manifest themselves in patterns of superiority, jealousy, mistrust, and fear. Under such conditions, women and girls are systematically disadvantaged in relation to their male counterparts. Their advancement is then viewed as threatening or demeaning. Their contributions can be overlooked and their perspectives discounted. Notably, this worldview in which advantage for some is understood to come at the expense of others affects other many human relationships, including between young and old, native and immigrant, and majority and minority. When the oneness of humankind is rejected, fault lines of exclusion and marginalization seem to appear at every turn.
It need not be so. Evidence of the universality of those qualities that characterize humanity at its noblest - integrity and compassion, excellence and humility, justice and generosity - is abundant for those who wish to find it. There are many examples around the world of instances in which women and men are working shoulder to shoulder as mutually respected partners. One issue before the Commission on the Status of Women, then, is replication of what is working. How can a culture in which women and men jointly and joyfully contribute to the common good be built in society after society? What is possible to achieve in local communities - not just in a few pilot programs or for the duration of a funding cycle- but indefinitely into the future and all around the world?
Such questions are of critical concern to those working for the empowerment of women. For its part, the worldwide Bahá’í community has been striving to learn about the role that knowledge plays - including its generation, diffusion, and application - in the advancement of society. Decades of experience have shown that when growing numbers of women and men, young and old, of all economic and educational backgrounds, work together to learn about patterns of relationship and corresponding social structures that reflect the fundamental oneness of the human family, real change is possible. The creation of spaces and mechanisms for consultation that draws on the experience of many and values the knowledge that each has to offer at any given point opens pathways for universal participation, and is indispensable to processes of enduring social change.
Educational systems as a whole should be concerned with building the capacity within a population to trace its own path of development and contribute to the common good. Our experience has shown that real transformation can occur when those sustaining such efforts at the grassroots strive to create an environment in which growing numbers of their friends, family members, neighbors, and acquaintances come to see themselves as active agents of their own development and protagonists of a constant effort to apply knowledge toward individual and collective progress.
Crucially, the central organizing principle of this educational process is the development of capabilities for service to the community and society. Assisted to undertake increasingly complex acts of service, participants gradually gain the vision, confidence, and skills necessary to begin offering activities and programs to others with less experience than themselves. In this way, a good portion of those who enter the process simply as participants go on to shoulder increasing responsibility for its perpetuation and expansion.
Understanding one’s role in society in relation to the progress and development of others has proven to be a powerful source of motivation. For women in rural areas, it has often fueled a growing sense of being a capable and empowered contributor to the common good. Just as importantly, seeing women taking on roles of increasing responsibility, visibility, and decision-making has assisted - and not infrequently challenged - men and the community as a whole to rethink inherited assumptions about social patterns and the roles played by women and men.
Also notable in the experience of many Bahá’í communities has been the transformative impact on the rising generations who are engaging in service-oriented efforts. Young people tend to be more flexible in their perceptions of what society could and should be, and frequently, it has been among this population that oppressive cultural assumptions about gender roles have first become susceptible to change. Similarly, the power of moral example that young people can bring to bear, the influence they can exert on mature members of their community through selfless and sustained acts of service, should not be underestimated. Take, for instance, a group of middle-schoolers in Vanuatu who created a small marine reserve that was so successful in reinvigorating a section of nearby coral reef that not only the adults of their village but two other villages replicated their efforts. Similarly, a youth group in Uganda convened a series of community discussions on the importance of educating the girl child, and subsequently saw the village send its first young woman to college. Examples abound of morally empowered young people exerting an influence that can inspire a whole community to arise in action.
* * *
These examples are intended to highlight certain elements that seem to be central to the empowerment of rural women and girls. Among them are:
a means for delivering high-quality education at the village level, driven by the community itself
a focus on both the material and spiritual aspects of individual and collective life
an approach which quickly translates study into acts of service
consultative spaces to identify and explore cultural values and assumptions
Member States provide for the well-being of their citizens through a variety of means, such as just laws, equitable service provision, promotion of artistic and cultural expression, and others. In all these areas, they have powerful means to provide for the advancement of women and girls. We hope that the above considerations will be helpful in implementing the gender goals and targets of Agenda 2030 and in pursuing the equality of women and men more broadly.
Despite numerous barriers to progress and equality, rural women are earnestly engaged in the advancement of communities around the world. Experience has shown that key to this engagement is a focus on strengthening individual and collective capacity which "must concern itself with all aspects of human existence--economic as well as social, intellectual, cultural, spiritual, and moral."
纽约2018年3月9日电
尽管通往进步与平等的道路困难重重，世界各地的农村妇女仍然热切地投身于推动社区进步的行动中。经验表明，参与的关键在于集中力量增强个体和集体的能力，而这又和人类生存的各个方面密切相关，比如社会、智识、文化、精神、道德还有经济。
巴哈伊国际社团在提交给妇女地位第62届委员会（于2018年3月12日至23日召开）上的一份声明里也做如是说。本届委员会的优先主题是，“农村女性赋能与性别平等中的机遇和挑战”。
此份声明起草时采纳了全球范围内众多农村妇女们的真知灼见，进而应对 “妇女和女童在社会中争取公正地位仍然面临重重困难”的问题。声明还提到，其中最大的障碍是“拒绝接受男女平等的事实。”
最后，声明指出，改变的发生需要男性与女性的共同积极参与：“几十年的经验已经表明，越来越多的有着各种各样经济和教育背景的男性和女性，无论年龄大小，当大家一起致力于学习反映“人类一家”之根本原则的新型社会关系模式和相应的社会结构之时，真正的变革就可能产生。”
声明还进一步主张，我们的教育系统应该重新加以调整以有助于更全面的能力构建，发展“服务社区和社会的能力”。当这些品质得以培育和增长，个人在社会中的作用才会变得强大，从而能够激发更多的行动。声明中说道：“对于生活在农村中的妇女们来说，这常常会让她们日益深感自己是社区共同利益的有力贡献者”。此外，这种赋能最终以妇女们建构起更美好的社区的形式出现，因此这提高了她们的社会受关注度，同时对于二元对立的性别刻板印象也是有力的辩驳。正如声明中所言，“这使得她们得以重新思考关于社会模式和传统意义上男女所扮演的角色的既成假设”。
青年们的作用也是不可或缺的。在世界各地的巴哈伊社团中，青年们也正越过性别角色的文化假设，同时投身于服务，打破刻板印象。此份声明谈及了一个乌干达青年小组的经历，该小组就教育女孩的重要性的话题召开了一系列“社区座谈”。
声明还号召成员国通过包括公正的法律、公平的服务提供以及文艺作品推广等在内的各种形式，为妇女和女童的进步提供扶持，继续拥护全人类所享有的不可剥夺的权利。
The Baha'i International Community sought to make substantive contributions to the global discourse on gender equality during the UN Commission on the Status of Women this year.
Through a statement to the Commission, as well as participation in a number of events during the meeting, the BIC offered its experience as a world faith community devoted to the ideal of equality between women and men.
The connection between inequalities faced by women in the workplace and the often “deeply dysfunctional” global economic system is analyzed in the Baha'i International Community’s statement this year to the UN Commission on the Status of Women.
“Significant advances have been made in terms of educational access and the creation of environments for women to thrive alongside men; nevertheless, far more remains to be accomplished,” says the statement.
61. Birleşmiş Milletler Kadının Statüsü Komisyonu’na Bahai Uluslararası Toplumu tarafından Sunulan Bildirge
Dünya liderleri çok çetin bir yük taşımaktadır. Toplumlarını kendilerine tercih ederek ve benliğe vurgu yapıp güç dengesizliğini teşvik eden modası geçmiş modelleri reddederek, vatandaşlarının esenliğini sağlamak zorundadırlar. Doğru soruları sormalı ve en önemlisi bu soruları cevaplamaya başlamalıdırlar. Örneklendirecek olursak, ekonomik sistemimizin hangi unsurları onu son derece işlevsiz hale getirmektedir? Katılımları herkesin yararına iken kadınların büyük çoğunluğu neden anlamlı kararlar almanın dışında tutulmaktadır? Milletlerin istikrarını tehlikeye atan büyüyen eşitsizlik dalgasını nasıl durdurabiliriz? Onlara her türlü fırsatı vererek bizlerin de yürümüş olduğuna nazaran, daha az tehlike içeren ve daha anlamlı bir yolda yürümeleri için, yetişmekte olan nesillerin refahına nasıl yatırım yapabiliriz?
Kadın ve erkek eşittir ve her zaman eşit olmuştur. Bu, dünya tarihinin uzunca bir dönemi boyunca, erkeklerin gelişim ve katılımını çokça zamandır kadınlarınkine tercih eden, dengesiz sistem ve yapılar nedeniyle bastırılmış ruhani bir gerçektir. Kadın erkek eşitliği giderek daha fazla kabul görürken bu durum, kadın erkek eşitliğinin hayatın her alanındaki ifadesinin önünü tıkayabilen engelleri otomatik olarak yok etmez. Bu vesileyle, dünyadaki değişen iş ortamlarındaki kadınların ekonomik olarak güçlendirilmesi konusunu görüşmek üzere Üye Ülkelerin toplandıkları bu komisyonda, aynı anda hem ekonomik faaliyetin amacı hem de gerçek gelişmenin sonucu olarak kabul ettiğimiz refahın doğası hakkında, bazı görüşler sunmak istiyoruz.
Eğitime erişim ve kadınların erkeklerle yan yana geliştiği ortamların yaratılması konusunda önemli gelişmeler kat edilmiş olmakla beraber, daha başarılacak çok şey vardır. Sistemleri etkileyen yapısal adaletsizlik, insanlığı kriz üstüne krizin içine çekerken kadınların potansiyelini bastırmaya devam etmektedir. Bu eşitsizlikler, toplumun dokusundan tamamıyla sökülüp atılmadıkça, insanlık, bugün modern yaşamın büyük bir kısmını tanımlayan çatışma, umutsuzluk, karmaşa ve dengesizliğe batmaya devam edecektir. Refaha giden yol birçok engel ile dolu olsa da, aynı zamanda umut ile de döşenmiştir.
İnsanlığın özlemini çektiği dünya medeniyeti, yaşamın maddi ve ruhani boyutlarının uyum içinde olduğu ve eşitlik ile adalet gibi ruhani prensiplerin ticaret ve yönetim gibi medeniyetin maddi yönlerine nüfuz ettiği bir medeniyettir. Doğal olarak, bir medeniyetin etkinliği ve canlılığı, onu oluşturan parçaların gücüne bağlıdır. Bu bakımdan bireyler, kurumlar ve toplumu oluşturan diğer bileşenler arasındaki ilişkileri yöneten nitelikler hakkında söylenecek çok şey vardır.
Hüküm süren ekonomik ve jeopolitik düzenler, çatışma ve saldırganlık tutumları ile öyle özdeşleşmiştir ki, birçok kişi bu niteliklerin insan doğasının kaçınılmaz özelliklerini teşkil ettiği görüşüne boyun eğmiştir. Ancak, şiddete, bencilliğe, korkaklığa ve rekabete eğilim gösteren insanların, aynı zamanda nazik olma, başkalarını kendilerine tercih etme, çok büyük kişisel bedeller pahasına kahramanlık yapma ve rekabet kabul görürken işbirliği yapabilme becerilerini de defalarca sergilediğini bilmekteyiz. Hükümetler, dinamik öğrenme süreçlerini halklarının içinde gizli bulunan ruhani ve ahlaki güçlerin nasıl gelişip salıverileceği üzerine odaklayarak vatandaşlarının yüksek doğalarını eğitmek için yeterli kaynakları sunabilse, bu asil özellikleri ne kadar daha çok ortaya çıkardı? Dahası, güç ilişkilerini şimdiye kadar tanımlamış olan dinamikler, insanlığın bir olduğu gerçek anlayışı ışığında yeniden düşünülmelidir ki bütün insanlar anlamlı yaşamlar sürdürebilme fırsatına sahip olabilsin. Bu çaptaki değişimlerin zor kazanılacağı aşikârdır ve liderlerin ve dünya vatandaşlarının vizyonunu, fedakârlığını ve uzun vadeli adanmışlığını gerektirecektir.
Gelişmekte olan bir medeniyet, tüm insanlardan yararlanarak onların kabiliyet ve yeteneklerini herkesin iyiliği ile uyumlu hale getirecektir. Bu, tüm çocuklar kendi zihinsel ve ahlaki kabiliyetlerini geliştirmelerine yardımcı olan kaliteli bir eğitime erişebildikçe giderek daha da mümkün olacaktır. Dahası yetişmekte olan nesillerin ilk eğitmenleri kadınlar oldukları için, onların eğitim fırsatı tüm toplumlarda vurgulanmalıdır. Kadınların işgücüne, ve aslında yaşamın her alanına, katabileceği müşfik ve uzlaştırıcı niteliklerin değeri uzun zamandır azımsanmakta ve insanlık bunun sonucu olarak acı çekmeye devam etmektedir. Kadınların ve erkeklerin gerçek ortaklığı hayatın her alanında ortaya çıktığında olgunlaşacak meyveleri öncesinde öngörebilir miyiz? İnsanlık, biri kadın diğeri erkek olan iki kanada sahip ve kadın kanadı bunca zamandır baskı altında tutulduğu için uçmakta zorlanan bir kuşa benzetilebilir. İki kanadı da koordineli ve güçlü iken insanlığın uçabileceği muazzam yükseklikleri kim tam anlamıyla tahayyül edebilir?
Gençlik dönemi, her insanın yaşamında büyük öneme sahiptir. Yaşamın bu zamanı, özel fırsatlarla dolu bir dönemi temsil eder. Bu, gençlerin hizmete yönelebildikleri ve tüm hayatları boyunca yanlarında taşıyacakları toplumsal sorumluluk hissini geliştirebildikleri bir hazırlık ve hareket zamanıdır. Bu ikisi de özel bir eğitim olmadan gerçekleşmez. Akranı olan kadınlara saygı duyan genç ile onlara kötü davranan diğer bir genç arasındaki farkı eğitim belirler. Böyle tutumların eğitimi, evde, okullarda, toplumlarda ve hayatın vuku bulduğu pek çok toplumsal ortamda gerçekleşir.
Aile, şekillendirici eğitimin gerçekleştiği hayati bir toplumsal ortamdır. Bu bakımdan, kadınların yaşamlarının odaklı bir dönemini çocukların yetiştirilmesine adamaya karar vermeleri halinde onları, çalışma hayatına anlamlı katkıları sunabilecekleri ortamların dışında bırakmayacak bir şekilde, yaşadıkları toplumlarında yapılması gereken düzenlemeler konusunda öğrenilecek çok şey vardır. Diğer taraftan, babaların ailelerinin yaşamlarındaki kayda değer rolünün farkında olmak önemlidir; babaların bu alana azımsanamayacak ölçüde dâhil olma becerileri özel bir ilgiyi hak etmektedir.
Dünya ile ilişkilerimizi yöneten disiplin, büyük ölçüde ailede biçimlenir. Adaletsiz ya da adaletli olma, şiddetle ya da nazikçe davranma, yalancı ya da güvenilir olma eğilimleri genellikle evde geliştirilir. Sonrasında bu alışkanlıklar toplumsal etkileşimin her anına taşınarak ya gelişimin önündeki engel ya da gelişimin sıçrama taşları haline gelerek, sonuçta toplumun dokusunu ya paramparça eder ya da bir araya getirir. Örneğin, eğer erkek kardeşlerin kız kardeşlerine egemen olmalarına izin verilirse, oturma odasından sınıfa, işyerine ve nihayetinde uluslararası alana taşınacak bir alışkanlık oluşturulur. Diğer yandan, kız çocukları karar alma süreçlerine dâhil edildiklerinde ve erkek çocuklar evin işleriyle ilgilenmeleri için teşvik edildiklerinde kişilikler gelişmeye başlar. Çocuklar, hem erkek hem de kız çocuklarının zihinsel güçlerinin hayati olduğunu ve kadınlara özgü olarak bilinen besleyici niteliklerin erkekler tarafından sergilendiğinde de eşit derecede övgüye değer olduğunu öğrenirler.
Daha yapılanmış eğitim programlarına gelince, yaşamın bu aşamasının önemi akılda tutulmalıdır. Bu dönem gençlerin, toplumlarının ekonomik yaşamı da dâhil olmak üzere, yaşamın tüm boyutlarında kendi rollerini anlamaya başladıkları bir dönemdir. Eğer yetişmekte olan nesiller sadece hastalıklı bir sistemin içinde çalışmayıp nihayetinde gelişen bir medeniyetin yaratılmasına gitgide katkıda bulunacaklarsa, anahtar role sahip ana yetenekler erken yaşlarda geliştirilmelidir.
Öncelikle, gençlerin eğitimi filizlenmekte olan ruhani, fiziksel ve zihinsel güçlerine hitap edecek dinamikleri kapsamalıdır. Erken yaştan itibaren öğretilmesi gereken temel bir prensip, insanlığın birliği prensibidir. Bu kapsamda, kadın erkek eşitliği vurgulanmalıdır. Genç insanlar dünyadaki çelişkileri görürler. Sadece kelime ve kavramlar, onlara her yönden saldıran ve sıklıkla da zararlı mesajları yok edemez. Erkek ve kız çocukların kendi toplumsal ortamlarındaki meydan okumaları tanımlamak için omuz omuza çalışıp konuştukları pratik unsurların, bunları ele alacak planlara dâhil edilmesi tüm toplumun yararınadır. Aynı şekilde, ihtiyaçları belirlemeleri ve zamanla daha içerikli planlar tasarlamaları için özgürlük tanınırken hizmet aktiviteleri yürütmek adına toplumlarının bu konuda deneyimli ve güvenilir üyelerince eşlik edildiklerinde, yetişmekte olan genç nesiller yeni ve sağlıklı düşünce ve hareket modelleri geliştirmek için desteklenmiş olurlar. Erken bir yaştan itibaren gençler, gerçek liderliğin benliksiz hizmet ile özdeş olduğunu, kız ve erkek çocuklar tarafından eşit bir şekilde yapılabileceğini, konsültasyon, işbirliği ve uzun vadeli harekete adanmışlık ile başarılabileceğini öğreneceklerdir.
Dünya liderlerinin sadece, mevcut ekonomik sistemlerin kadınlardan nasıl daha fazla anlamlı katkılar alabileceğini değil ama aynı zamanda, yetişmekte olan nesillerin yeni bir ekonomik sistem inşa etmede nasıl desteklenmesi gerektiğini de ciddi biçimde düşünmeleri Bahai Uluslararası Toplumu’nun umududur.
Il contributo della Bahá'í International Community alla 61ª Commissione delle Nazioni Unite sullo status delle donne
Sui leader del mondo grava un fardello non certo invidiabile. Devono provvedere al benessere dei cittadini, preferendoli a sé stessi, ricusando modelli obsoleti che enfatizzano gli egoismi e favoriscono squilibri di potere. Devono porsi le domande giuste e, cosa fondamentale, incominciare a rispondere. Per esempio: quali sono gli elementi del nostro sistema economico che lo rendono estremamente disfunzionale? Per quale motivo le donne sono perlopiù escluse dai processi decisionali importanti quando la loro partecipazione andrebbe a beneficio di tutti? Come possiamo arginare l'ondata di crescente disuguaglianza che mina la stabilità delle nazioni? Come possiamo investire nel benessere delle nuove generazioni, dando loro tutte le opportunità di percorrere un cammino molto più significativo e molto meno insidioso di quello che abbiamo percorso noi?
Donne e uomini sono uguali e lo sono sempre stati. Questa è una verità spirituale la cui espressione nel mondo è stata soppressa per la maggior parte della storia, anche a causa di sbilanciamenti nei sistemi e nelle strutture che hanno a lungo favorito il progresso e la partecipazione degli uomini a discapito delle donne. Nonostante l'uguaglianza tra donne e uomini sia sempre più riconosciuta, ciò non elimina automaticamente gli impedimenti che possono ostacolare la sua espressione in ogni dimensione della vita. Mentre gli Stati membri si riuniscono per consultarsi sull'emancipazione economica delle donne in un mondo del lavoro in continuo cambiamento, cogliamo questa occasione per esprimere alcune considerazioni sulla natura stessa della prosperità, dando per scontato che essa sia al contempo l'obiettivo dell'attività economica e il risultato di un progresso reale.
Donne e uomini sono uguali e lo sono sempre stati. Questa
è una verità spirituale la cui espressione nel mondo è
stata soppressa per la maggior parte della storia.
Si sono compiuti progressi significativi in termini di accesso all'istruzione e di creazione di ambienti nei quali le donne possano prosperare insieme agli uomini, ma molto resta ancora da fare. L'ingiustizia sistemica e strutturale continua a soffocare il potenziale delle donne, facendo precipitare l'umanità in una crisi dopo l'altra. Fintantoché queste disuguaglianze non saranno completamente sradicate dal tessuto della società, l'umanità rimarrà impantanata nei conflitti, nella disperazione, nella confusione e nello squilibrio che contraddistinguono ormai gran parte della vita moderna. Sebbene il cammino verso la prosperità presenti molti ostacoli, esso è anche lastricato di speranza.
Nella civiltà mondiale alla quale l'umanità aspira, le dimensioni materiali e spirituali della vita sono in armonia e gli aspetti materiali della civiltà, come il commercio e la governance, sono pervasi da principi spirituali, quali l'equità e la giustizia. Naturalmente, la potenza e il vigore di una civiltà dipendono dalla forza delle sue componenti. A questo proposito c'è molto da dire sulle qualità che regolano le relazioni tra le singole persone, le istituzioni e gli altri elementi costitutivi della società.
Gli ordini economici e geopolitici prevalenti sono contraddistinti da conflitti e aggressività a tal punto che molti si sono arresi all'idea dell’ineluttabilità di queste caratteristiche nella natura umana. Se da un lato gli esseri umani sono capaci di violenza, egoismo, codardia e competizione, dall'altro hanno ripetutamente dimostrato la loro capacità di essere gentili, di preferire gli altri a sé stessi, di compiere atti di valore con immensi costi personali e di cooperare laddove la competizione è la norma. Quanto più prevarrebbero queste nobili tendenze se i governi stanziassero risorse consistenti per nutrire
Se da un lato l'uguaglianza tra donne e uomini viene sempre più riconosciuta, dall'altro ciò non elimina automaticamente gli impedimenti che possono ostacolare la sua espressione in ogni dimensione della vita.
la natura superiore dei loro cittadini, concentrando intensi processi di apprendimento su come sviluppare e sprigionare i loro latenti poteri spirituali e morali? Inoltre, le dinamiche che oggi definiscono le relazioni di potere devono essere riformulate alla luce di una autentica comprensione dell'unità del genere umano, affinché tutte le persone abbiano l'opportunità di condurre una vita piena di significato. Cambiamenti di questa portata saranno, comprensibilmente, difficili da realizzare e richiederanno visione e sacrificio, oltre che l’impegno a lungo termine dei leader e dei cittadini del mondo.
Una civiltà mondiale fiorente si avvarrà della partecipazione di tutte le persone le cui capacità e i cui talenti andranno armonizzati con le esigenze del bene comune. Ciò sarà sempre più possibile quanto più tutti i bambini avranno accesso a un’istruzione di qualità che li aiuti a sviluppare le loro capacità intellettuali e morali. Inoltre, poiché le donne sono le prime educatrici delle nuove generazioni, sarà necessario privilegiare le loro opportunità educative in tutte le comunità. Le qualità premurose e concilianti che le donne possono apportare alla forza lavoro, anzi, a ogni ambito della vita, sono state a lungo sottovalutate e di conseguenza l'umanità ne ha sofferto. Ma siamo in grado di prevedere i frutti che matureranno allorché apparirà una vera collaborazione tra uomini e donne in ogni aspetto della vita? L'umanità può essere paragonata a un uccello con due ali, il maschio e la femmina, che ha stentato a spiccare il volo perché l'ala femminile è stata soppressa per tanto tempo. Chi può immaginare appieno le grandi altezze a cui l'umanità si eleverà quando entrambe le ali saranno coordinate e forti?
Il periodo della giovinezza è un periodo di incommensurabile importanza nella vita di ogni essere umano. È un periodo della vita dotato di possibilità speciali. È un tempo di preparazione e di azione durante il quale i giovani possono sviluppare un orientamento al servizio e un senso di
Poiché le donne sono le prime educatrici delle nuove generazioni,
sarà necessario privilegiare le loro opportunità educative in tutte le comunità.
responsabilità sociale che li accompagnerà per tutta la vita. Né l'uno né l'altro sono realizzabili senza un tipo speciale di educazione. Proprio questa può fare la differenza tra un giovanotto che rispetta le sue controparti femminili e uno che le maltratta. L'educazione a questi atteggiamenti avviene in casa, nelle scuole, nelle comunità e nella miriade di ambienti sociali in cui si svolge la vita.
La famiglia è un ambiente sociale fondamentale all'interno del quale ha luogo l'educazione formativa. A questo proposito, è necessario un serio approfondimento sull'organizzazione delle società in modo da non escludere le donne da una partecipazione significativa al lavoro, nel caso in cui decidano di dedicare un periodo specifico della loro vita all'educazione dei figli. Per contro, è importante riconoscere il ruolo importante dei padri nella vita delle loro famiglie e perciò merita particolare considerazione la loro capacità di impegnarsi in modo sostanziale in questo ambito.
È all’interno della famiglia che s’imposta in gran parte la disciplina che regola i nostri rapporti con il mondo. La tendenza a essere ingiusti o giusti, ad agire con violenza o con gentilezza, a essere disonesti o affidabili, si sviluppa solitamente all’interno delle mura domestiche. Queste abitudini vengono poi trasferite in ogni interazione sociale, diventando ostacoli o trampolini di lancio per il progresso e lacerando o realizzando il tessuto stesso della società. Per esempio, se si permette ai fratelli di spadroneggiare sulle sorelle si forma un'abitudine che verrà trasmessa dal soggiorno all'aula scolastica, al posto di lavoro e, infine, allo scenario internazionale. Al contrario, il coinvolgimento delle figlie nei processi decisionali e l’incoraggiamento dei figli maschi a prendersi cura della casa sono elementi che sviluppano il carattere. I bambini imparano che le facoltà intellettuali dei ragazzi e delle ragazze sono fondamentali, che le qualità di accudimento, per le quali le donne sono rinomate, sono altrettanto encomiabili se dimostrate dagli uomini.
Al contrario, il coinvolgimento delle figlie nei processi decisionali e l’incoraggiamento dei figli maschi a prendersi cura della casa sono elementi che sviluppano il carattere.
Per quanto riguarda i programmi educativi più formali, occorre tenere presente l’importanza di questa fase della vita. I giovani incominciano a comprendere il loro ruolo nella società in ogni aspetto della vita, compresa la vita economica delle loro comunità. Per far sì che le nuove generazioni non si limitino a lavorare all'interno di un sistema malato, ma contribuiscano gradualmente alla creazione di un sistema prospero, è necessario coltivare precocemente le capacità fondamentali.
In primo luogo, la loro educazione deve essere completa per rispondere alle loro crescenti facoltà spirituali, fisiche e intellettuali. Un principio chiave che deve essere insegnato fin dalla più tenera età è l'unità del genere umano. In questo contesto, va sottolineata l'uguaglianza tra donne e uomini. I giovani vedono le contraddizioni del mondo. Solo parole e concetti non possono cancellare tutti i messaggi, spesso nocivi, che li tempestano da ogni parte. Per questo motivo, può tornare utile all’intera comunità l'inclusione di contenuti pratici grazie ai quali ragazzi e ragazze possano lavorare fianco a fianco per identificare le sfide del loro ambiente sociale e consultarsi sui piani per affrontarle. Allo stesso modo, se vengono accompagnate da membri più esperti e fidati delle rispettive comunità per compiere atti di servizio, lasciando loro un margine di manovra per individuare i bisogni e progettare piani di sempre maggiore complessità nel corso del tempo, le nuove generazioni sono aiutate a sviluppare nuovi e sani modelli di pensiero e di azione. Fin da piccoli, i giovani impareranno che la vera leadership è caratterizzata da un servizio disinteressato, è sostenuta da ragazzi e ragazze in egual misura e si ottiene attraverso la consultazione, la cooperazione e l'impegno nelle azioni a lungo termine.
Un principio chiave che deve essere insegnato fin dalla più tenera età
è l'unità del genere umano. In questo contesto, va sottolineata l'uguaglianza tra
donne e uomini.
La Bahá'í International Community spera che i leader mondiali riflettano seriamente non solo su come l'attuale sistema economico possa ricevere un contributo più significativo dalle donne, ma anche su come le nuove generazioni possano essere aiutate a costruirne uno nuovo.
